Op deze theorie ben ik gekomen in die periode van mijn leven die iedereen wel eens heeft gehad als klein kind; de periode waarin je je voor het eerst af gaat vragen wat de zin van het leven is. Mijn zin van het leven vond ik in deze theorie
Deze aarde is geschapen door mijn ouders voor mij. Mijn ouders zijn koning en koningin van het universum. Ik, als hun kind, ben dus de prins van het universum. Op zich weet ik daar niks van, want dat was de bedoeling van mijn ouders. Jammergenoeg voor hen ben ik erachtergekomen. Mijn ouders hebben deze aarde met alles erop en eraan voor mij geschapen als 1 grote school. Alles wat ik meemaak is de bedoeling en alles moet dus ook een levensles voor mij zijn voor als ik later het universum moet gaan besturen.
Ik ben dan ook de kroonprins. Ik weet dat omdat ik in deze situatie hier "geboren" ben als oudste kind. Natuurlijk is deze situatie natuurgetrouw aan mijn situatie aan het hof, om mij daaraan alvast te laten wennen.
Als ik straks genoeg levenslessen verzameld heb om op een goede manier het universum te besturen, zal alles bekend gemaakt worden aan mij en ga ik regeren.
Door deze theorie is mijn kijk tegen het leven veranderd. Ik zoek elke keer als ik iets meemaak wat ik ervan leer. Dan schiet ik er zelfs iets mee op als het allemaal niet waar blijkt te zijn (snik). Want als je iets ergs meemaakt en je vraagt je af wat je ervan geleerd hebt, ga je automatisch op zoek naar de goede kanten ervanen zo wordt je dus net zo een ras-optimist als dat ik er 1 ben.
