Steve in Turkije
Laatste update:
23 september 2008, woensdag 4 juni geplaatst
2 meest recente voorgaande updates:
-22 juli 2008, verslag van dinsdag 3 juni geplaatst
-12 juni,site verplaatst naar juiste site-link, video's op Youtube gezet en gelinkt aan site, verslag van 1 juni online gezet (ben inmiddels thuis, ter plekke weinig tijd gehad voor updates, ga nu weer vaker updaten!)
Lees hier het verslag vanuit een Wordbestand of druk het af na het openen en lees het lekker vanuit je luie (tuin)stoel:
PS: je mist dan wel de foto's en video's!
Eerst maar eens: Hallo allemaal, iedereen die door mij naar deze site gestuurd is om mijn vakantie-verslag te lezen! İk hoop dat je even de tijd hebt, want ik ben van plan om nogal uitgebreid, maar hopelijk ook onderhoudend mijn relaas te doen. Voornamelijk voor jullie, maar ook een beetje voor mezelf.
İk ben niet zo een fotomens, dus die zul je hier zo goed als niet tegenkomen. İk bewaar de foto’s wel in mijn hoofd en ik zal voor jullie zo beeldend mogelijk schrijven. Verder zal ik zo nu en dan iets tussen twee *-jes schrijven, dat is dan een stukje dat incrowd is *mam, incrowd betekent dat het alleen gesnapt wordt door de mensen die ermee te maken hebben, voor anderen zal vaak raadselachtig zijn wat bedoeld wordt* (bij deze dus meteen een klein voorbeeld). Degene die voor dat specifieke stukje ‘incrowd’ is, zal het dus vaak als enige snappen…als je het niet snapt…doe geen moeite hehe, ik ben gek op incrowd! İk kan namelijk niet voor iedereen die ik naar deze site stuur een apart stukje schrijven…ik ben wel op vakantie he! Ten slotte…let niet te veel op de spelling…ik schrijf op een Turks toetsenbord, in een Turkse MS Word, met een Turkse spellingcontrole…het lijkt erop dat ik totaal geen Turks schrijven kan, want ieder woord is rood onderstreept hehe. Gelukkig ben ik redelijk thuis op de computer en ken ik de meeste schermen en knoppen voldoende om het Turks niet te hoeven begrijpen en toch allerlei acties in Word en İnternet Explorer uit te voeren…op de tast zou je kunnen zeggen. *Zo kwam ik er ook achter dat ‘Duzen’ Bewerken betekent…wat zou Duzdusen dan betekenen?*
Maandag 26 mei
İk ben maar niet gaan slapen die nacht, want ik was veel te bang niet op tijd wakker te worden voor mijn trein om 10 over 6 in de ochtend. İk wil nog wel eens door een vroege wekker heen slapen. Die avond ben ik alvast in Harry Potter 6 begonnen…het was namelijk altijd al het plan om de laatste twee delen (6 en 7) pas op vakantie, dus na mijn scriptie, te gaan lezen.
Ruim op tijd met mijn koffer naar het station gelopen, niet vergeten een treinkaartje te kopen (als je een flink aantal jaren een OV-jaarkaart hebt gehad, wil dat nog wel eens gebeuren…sinds het echter 35 euro boete is, gaat het wel wat beter).
Gelukkig geen enkele vertraging (een gek die aan de noodrem trekt had ik een aantal dagen eerder, dus de kans op herhaling was klein). Het was een echte Schipholtrein, alleen maar mensen met grote koffers en blije gezichten.
Op Schiphol was de juiste incheckbalie zo gevonden en ik maakte kennis met de eerste vakantie-zeurders…mensen van in de 50 in wiens ogen niets goed was. De rij was te lang, te weinig loketten waren open, enzozeur, enzozeur, enz., enz. Een van mijn belangrijkste missies in Turkije zou het ontwijken van dit type vakantieganger worden! *dat noem ik nog eens een uitdagende quest! İk ben de lvl 1 gnome met lvl 50 elites om mij heen…*
Over Schiphol is verder weinig te vertellen, behalve dat het gewoon lekker snel ging. Naja bij de gate hadden ze zich even in de gate vergist, dus konden wij allemaal 2 keer met onze bagage en lijf door de scanner…maar eigenlijk betekende dat alleen dat we dubbel veilig in het vliegtuig zaten!
İk zat bij het raam…normaliter een leuke, maar niet zo veilige plek…ware het niet dat ik recht naast een nooddeur zat! Over een snelle eventuele evacuatie gesproken! İk vloog met Sky Airlines, klonk heel Engels, maar lijkt mij achteraf een Turkse maatschappij…gezien de Turkse stewardessen. Bij het opstijgen leek het mij nog even spannend te worden, want er stond best wel wat wind…vanuit mijn gezichtspunt leek het alsof de vleugel aan mijn kant bijna de startbaan raakte toen het vliegtuig wat kantelde hehe…zal wel niet!
Onderweg een broodje Supertaai met Ham du Smaakloos en een best wel lekker cakeje…daarnaast vooral geslapen en HP gelezen *niet De Tijd…Potter!* Na een dikke 3 uur en een langzaam afdalen kon ik vanuit mijn raam voor het eerst in mijn leven Turkije zien. Het zag er droog uit, met veel open vlaktes, best veel plantenkassen, de flats van Antalya en het immense en indrukwekkende Taurus-gebergte…Allahs hand die zich rondom de Turkse Riviera vouwt om het te beschermen van koude noordelijke weersinvloeden (Antalya en mijn vakantieplaats Alanya liggen aan de centraal-zuidelijke kust van Turkije aan de prachtige Middellandse Zee)…de reden waarom het hier altijd geweldig weer is!
Het vliegveld van Antalya was vergeleken met Schiphol volledig uitgestorven…even een Visumpje kopen voor 10 euro en dan de koffer pakken in de volledig lege transportbandenhal…het was al merkbaar dat het hier een zeer warm land betrof…al helemaal toen ik mij naar de bussen begaf, de juiste bus aantrof en mijn eerste sigaretje *blauwe Gauloises kroegbaaspeuken ftw!!!!* in zo een 6 uur kon roken…in de knalhete zon! Het busje dat mij naar het 2 uur verderop gelegen Alanya zou brengen was ongeveer zo groot als een halve Nederlandse stadsbus (standaardmaat in Turkije lijkt mij) en de chauffeur verkocht gelukkig koude flesjes water voor 50 eurocent. Halverwege een kleine tussenstop voor wat eten (de man in de voor de supermarkt gebouwde donertent bleef maar SHOARMA SHOARMA SHOARMA roepen…terwijl die dat niet eens verkocht).
İk = mazzelpik, dus werd ik als eerste van de hele bus bij mijn hotel afgezet: Hotel Blue Star (als je echt meer foto’s wilt zien, kan je op hun site gaan kijken: http://www.bluestarhotel.com/ ) . Het inchecken ging redelijk snel…er was even geen bellboy over, dus ging ik alvast zelf mijn kamer 6125 zoeken. Dat doet me denken aan een verhaal van een oude Lanzarote-vakantie dat ik hier wel even kwijt wil…ik was denk ik 14 ofzo op die vakantie met mijn ouders…mijn moeder had het boek The Shining (van Stephen King) bij zich en we lazen het zo een beetje tegelijk…als je het verhaal/de film kent, dan weet je misschien nog dat 1 van de kamers in het hotel (kamer 237) supereng was (in de badkuip lag een lijk, hersens kleefden aan de muur)…enkele dagen later besefte ik ineens dat WİJ OOK KAMER 237 HADDEN!!! *ZOMGOMGROFLWTFBBQMAO*…het bleef de rest van de vakantie best eng om de badkamer in te gaan en het douchegordijn te openen…BRRRR.
Maar goed ik had kamer 6125 en in Harry Potter is dat voorlopig nog geen bekende kamer. Neemt niet weg dat ik hem niet in mijn eentje kon vinden en uiteindelijk door een bellboy toch naar een total ander gebouw dan waar ik gezocht had werd geleid (als je de website van het hotel opent…ik zit in het gebouw rechts van de swimming pool…allerallerbovenste verdieping…je zou denken verdieping 6, maar vanuit die verdieping moest ik nog een trapje omhoog (achter een deur met STAFF ONLY, had ik dus NOOİT zelf gevonden)…op die eigenlijk 7e verdieping zitten maar 3 kamers, waaronder dus de mijne. Best een leuke kamer…tweepersoons…met twee bedden (een om te slapen en een om me spullen op te pleuren) kasten, stoelen, airco, tv, koelkast met een fles water van het huis (hoop ik), en een badkamer met wc en douche…allemaal netjes schoon. Helaas geen balkon, maar door de hoge verdieping zat ik wel op de enige verdieping in het hotel die over de andere hotels heen kan kijken waardoor ik uit mijn raam een perfect uitzicht op de Middellandse Zee heb en op de beroemde uitstekende rots van Alanya die je ook op de foto van de hotel-site kunt zien…de evenzo beroemde vesting die je ziet wordt ‘s nachts verlicht en dat ziet er echt geweldig 1001-nachtig uit (al blijf ik maar 14 nachtjes).
Even snel uitpakken, beetje HP op de WC, en dan als de wiedeweerga naar het hotelrestaurant voor het diner…dat is namelijk tussen 19 en 21 uur en ik was iets na 19 uur aangekomen…het restaurant is een verhaal apart. İk zit hier all inclusief dus dat betekent dat je de hele dag gratis kunt eten en drinken (der zijn maar een paar alcoholische zaken die extra kosten, maar als non-alcoholicus kan ik daar alleen maar om lachen! Zeur-50-ers natuurlijk niet). Voor ontbijt lunch en diner moet je in het grote buffet-restaurant zijn…aan het strand en bij de pool kan je snacks halen. Het restaurant is echt dolkomisch omdat de medewerkers volgens mij gekielhaald worden als een leeg bord of glas langer dan 3 seconden op een tafel blijft staan…of je er nou nog zit of niet. Met als gevolg dat je regelmatig nog flink aan het kauwen bent als het bord al wordt weggegrist. Zit je daar een beetje aan een lege tafel te kauwen hahahahahahaha. Hmmm…misschien moet je erbij geweest zijn. İk zie ook hoe andere mensen zich eraan storen en soms met hand en tand hun servies proberen te verdedigen! Misschien dat ik bij mijn vertrek daar nog even een vriendelijke opmerking over ga maken…
Het eten zelf is best oke…ontbijt: allerlei soorten zoet en normaal brood en broodjes, met allerlei jams en worst en kaas, allerlei ontbijtcerials, warme worstjes en roerei en veel salades…vooral de vrij neutraal smakende mini-pannenkoekjes zijn erg populair als beleg-vaartuig. Lunch: zie diner. Diner: meestal een bak of 10 verschillende warme gerechten…wat aardappels, rijst, pasta…diverse groentegrechten (witte bonen, wortels, aubergine enz.), en diverse soorten vlees, meestal ook iets lekkers in een deegrolletje of souffle. Best goed te doen, maar toch iets te neutraal om een hele vakantie te schransen. İk ben van plan binnenkort wat vaker in een van de VELE en goedkope restaurants te gaan eten.
Na het diner werd het tijd de buurt wat te gaan verkennen. İk vond het strand vrij snel, ook al is er niet altijd een rechte weg naartoe…je kijkt gewoon waar geen bergen zijn…daar is het strand. Het hotel zit niet midden in het drukste deel van Alanya, maar binnen 30 minuten doorstappen zit je wel in het echte centrum. Geen problem dus. Voordeel is dat er daarom niet alleen winkels winkels winkels zijn, maar er ook veel gewone Turkse mensen wonen en werken. Geweldig om te zien hoe deze mensen van hun balkons over meerdere tientallen meters communiceren…en niet eens per se 1-op-1 haha. Veel verder ben ik niet gaan verkennen, want zoals je weet had ik de nacht voor mijn vlucht doorgetrokken en ik was rijp voor mijn bedje…inslapen was uiteraard geen enkel probleem…al betekende mijn verblijf op die speciale verdieping dat mijn kamer tussen 2 machinekamers van twee liften in zit…beetje herrie, maar ‘s avonds is het niet zo druk met de liften dus valt het mee…de liften blijken inmiddels een soort van klok…hoe vaker herrie hoe minder vroeg het in de ochtend aan het worden is of hoe later het in de avond aan het worden is…best handig voor iemand die niet van horloges houdt en anders steeds een Turkse TV-zender moet opzoeken om op teletekst de tijd te checken!
Dinsdag 27 mei
Het plan voor deze dag was strand en centrum-verkendag. Zo een dag begint (na het ontbijt) met een flinke smeerbeurt factor 50 *ZOMGOMGLVL50ELİTESUNFACTORBBQ*. İk vrees dat er precies 1 vierkante centimeter van mijn rug is die ik met geen van mijn armen kan bereiken…terwijl ik dit typ, bedenk ik me dat ik misschien een beetje creme op de deur zou kunnen smeren om dan op zijn Balou-de-Beers met mijn rug ertegenaan te schurken!
Het strand is van een goede zandkwaliteit (het strand bij Alanya schijnt het enige in deze soort te zijn…beste van heel de Turkse Riviera, geen wonder dat keizer Antonius dit aan zijn vrouwtje Cleopatra cadeau gaf en het strand nu dus ook Cleopatra strand heet, net als de helft van alle Hotels, winkels en restaurants hier. Op het strand en natuurlijk overal hier, hoe vroeg je er ook komt, is het al meteen superwarm…en dat wordt extreem warm tegen de middag…dus altijd de 25 en dik 30 graden, als het niet meer is. İn de echte zomermaanden is het hier met dik 40 graden waarschijnlijk BBQ pur sang! Het advies was om de periode tussen 12 en 16 uur op het strand over te slaan. Geen wonder!
Het hotel heeft een eigen stukje strand…niet echt een privestrand…het houdt vooral in dat de bar op dat stukje aan de all inclusief gasten van mijn hotel gratis drinken en snacks verstrekt. De ligstoelen en parasols zijn wel tegen betaling, maar die behoefte heb ik voorlopig nog niet gehad. Gelukkig zijn er geen opdringerige verkopers op het strand, alleen een man die allerlei watersportactiviteiten aan de man brengt, zoals Parasailing, banana-riding, enz. enz. Niet echt mijn soort dingen, maar wie weet waar ik ineens zin in mocht krijgen. Voor de kosten hoef je het niet te laten, het meeste kost niet meer dan 15 euro pp. Uiteraard was het zand zelf GLOEİEND HEET!!!! De blaren die ik aan deze dag heb overgehouden (op elke voet 1 precies onder mijn grote teen en dat rijmt dus dat is waar) zouden brandblaren van dat zand geweest kunnen zijn.
İk bleef slechts tot een uur of 12 op het strand, want ik wilde het centrum nog gaan verkennen. Maar eerst zocht ik de kapperswinkel op die ik de avond van tevoren bij mijn korte verkenning had gezien. Het hotel zelf had ook een kapper, maar als ik al het plan had opgevat om in Turkije naar de kapper te gaan in plaats van net voor mijn reis in Nederland, dan zou het ook een echte plaatselijke kapper worden. De zaak was klantvrij toen ik aankwam en het eerste hindernis was de taalbarriere…das toch een beetje onhandig bij een kapper. Hij haalde zijn buurman erbij om te vertalen, terwijl ik er alleen maar achter wilde komen welke van de 3 standaardtalen hier (NL, DE, EN) hij wel sprak. Dat bleek er geen te zijn! Via mijn tolk probeerde ik beknopt aan te geven dat ik vooral alles vrij kort wilde hebben en dat ik graag ook geschoren wilde worden, want ik ben nog nooit door een ander dan mijzelf geschoren! Mijn nog een beetje van het zwemmen natte zwembroek kon niet zomaar op de kappersstoel terecht…maar onderschat het improvisatietalent van de Turken niet! Een stel oude kranten op de stoel was de oplossing (dezelfde oplossing heb ik ook in diverse auto’s als vloermatten gezien!). De kapper ging aan de slag, terwijl hij in de tussentijd gewoon lekker een sigaretje aan het roken was…briljant! Het werd allemaal iets korter dan door mij gepland, maar kom op…tis hier superheet dus dat komt wel van pas. De kabel van de tondeuse was eigenlijk net iets te kort, wat er soms toe leidde dat mijn kapper redelijk acrobatisch aan de slag moest en mij enkele plukken haar in mijn sterk bezwete gezicht opleverde…niet echt lekker, maar hup, doorbijten! Dan werd het tijd voor mijn scheerbeurt…ik kan mij echt niet meer alle fases herinneren *ingewikkelder dan een Vashj-fight imo*, maar ik wil wel het vernuftige hoofdsteuntje in de stoel noemen die het mogelijk maakte dat mijn keel richting plafond gericht werd, het naar mijn mening erg onschuimige scheerschuim, het typische klapscheermes dat gebruikt werd en de manier waarop hij met zijn geoefende blik mijn baardlijnen perfect waterpas sneed (mijn bakkebaarden werden wel een stuk dunner, maar deze smalle streep had naar mijn idee een aardig Turkse look dus ik vond het best) en hoe hij redelijk hardhandig het schuim met zijn handen uit mijn gezicht spoelde. Wat ik nooit meer zal vergeten is hoe hij een soort metalen staafje met een wattenprop aan het uiteinde aanstak (wat een vlam creerde die een fornuis niet zou misstaan) en de vlam al over mijn wangen blazend de laatste stoppeltjes liet wegschroeien…althans dat is wat ik denk waar het voor bedoeld was. Natuurlijk kon een zeer zeer sterk prikkende alcoholplens op mijn pas geschoren huidje niet ontbreken…ik denk dat ik mijn pijn redelijk goed kon verbergen…net als mijn zenuwachtigheid bij het wegbranden van mijn gezichtsbeharing! Al met al was ik tevreden met het eindresultaat, al bleek na nadere bestudering op mijn hotelkamer dat er flink wat stoppels vergeten waren…naja…dat kan ik natuurlijk ook wel zelf doen. Het koste slechts een fractie van een Nederlands kappersbezoek en daarna mocht ik nog even kijken in de enorme buitenlands-geld-collectie van mijn kapper. İk denk dat ‘collection’ inderdaad het enige niet Turkse woord is dat hij kent!
De blaren aan mijn voeten zouden ook van mijn wandeling naar het centrum geweest kunnen zijn. Deze wandeling, vooral ingegeven door mijn plotseling onverklaarbare drang om slippers te kopen, werd een ware koop-a-thon. Even kort over de manier waarop de commercie hier schijnt te werken: je hebt een winkel (of in textiel, of in koffers, of in leer, of in schoenen, of in sieraden, of in parfum, of een supermarktje), je zet de helft van je spullen op straat, je gaat zelf op straat staan, als er iemand langs loopt probeer je te raden van welke nationaliteit die is (hierover later meer…), je groet diegene in de desbetreffende taal, als je niet kunt raden welke nationaliteit dan vraag je Where from?, meestal gevolgd door vriend, friend, Freund of het Russische equivalent daarvan (dat zijn zo een beetje de hoofd-nationaliteiten van de toeristen hier). Volledig negeren lukt vaak niet, wil ik ook niet, en dan is het hek natuurlijk van de dam (ik heb trouwens begrepen dat de politie ingrijpt als ze dit zien…het is de bedoeling dat ze gewoon in hun winkeltje op klandizie wachten…waarschijnlijk om te voorkomen dat toeristen te veel lastig worden gevallen). Als onervaren Alanya-toerist stond ik eigenlijk al in de eerstedebeste winkel voor ik het wist. De verkoper had mazzel want ik was inderdaad van plan in Alanya op zijn minst een aantal T-shirts, korte broeken, slippers, een zwembroek en een nieuwe portemonnaie te kopen (mijn oude portemonnaie had een uitgescheurd kleingeldvakje dat mij in Nederland al een aantal keren een Zwarte Piet-achtige kleingeldstrooiactie opgeleverd heeft).
Helaas is de naam van de T-shirtwinkelverkoper mij ontschoten…want ik maak er een sport van de namen hier te onthouden. İn ieder geval hing de winkel vol met allerlei merk-shirts (Adidas, Nike, Reebok, Replay, Lacoste, enz. enz. enz.) die allemaal onwijs NEP waren. Het is haast komisch te zien hoe ontzettend nep de merktekens erin gestikt waren…je zult het zien als ik eens zon shirt of ander stuk textiel in Nederland draag. Dolkomisch! Geen enkele verkoper zal je met slechts 1 product de winkel laten verlaten…de verkoper had mazzel want ik wilde er wel best een paar tegelijk kopen. Foutje achteraf bezien, want ik had nog geen idee wat de gemiddeld T-shirt prijs hier was en mijn portemonnaie was op dit moment nog maximaal gevuld. Natuurlijk wist ik dat je moest afdingen, maar enig besef van een gemiddelde Alanya-prijs helpt daarbij (desalniettemin zal iedere verkoper je vragen wat je bij de ander betaalt hebt, om dan zonder uitzondering te zeggen ‘Too expensive!!’…in het Engels omdat dat mijn voorkeurstaal hier is…iedereen spreekt ook Nederlands en Duits en vast nog meer, maar als ik iets wil oefenen dan is het wel mijn Engels…voor Frans is het hier niet zo de juiste plek helaas).
Van het beginbod van deze verkoper van 93 euro (!!!) kreeg ik hem op 60 euro voor 4 T-shirts…leek me best aardig, maar de meeste shirts kosten hier een tientje en echt hele simpele shirts (die ik niet moet hebben) zelfs 3 voor een tientje….en achteraf bleek het eerste shirt dat ik in het hotel aandeed veel te krap bij de nek te zijn en de pasvorm onder de oksels flink onpassend. LES 1 voor aankoop van textiel hier: al zegt de verkoper dat hij precies weet welke maat van welk soort shirt je zou moeten passen, pas ALTİJD de kleren voordat je ze koopt! Al ga je half op straat in je onderbroek staan! Er liggen nu nog steeds 3 shirts ingepakt op mijn hotelkamer…ik ben beste en beetje bang dat die net zo slecht passen als niet nog slechter…ik houd jullie wel op de hoogte als ik genoeg lef heb ontwikkeld dat te controleren. Hoe dan ook zal ik die shirts dragen totdat ze erbij neervallen…al was het maar om deze les goed in te prenten voor de rest van mijn leven.
Maar die middag in het centrum was ik nog in de allerbeste hoop dat het goed ging en hop ik werd alweer de volgende winkel ingelult haha…wat hadden die mensen een mazzel dat ik echt iets wilde kopen (of verbeeld ik me dat alleen maar?). Deze verkoper heette Alex (toch echt een Turk hoor!) en was een jonge snelle gozer…kwam goed uit want ik vroeg hem naar de locatie en het reilen en zeilen van het plaatselijke uitgaansleven en dat wist hij goed aan te geven. Bleek dat de desbetreffende schoenenwinkel niet van hem was, maar van zijn neef. Hij gaf aan al van plan te zijn mij daarna naar zijn eigen winkel te sleuren hehe. İn de schoenenwinkel vond ik een goed stel neppe Nike-slippers, maar zoals gezegd…1 is geen, dus werd ook een paar instap-sandalen aan mij gesleten (merk: NePuma hehe)…ik moet zeggen dat ik dat niet erg vond want ik ben er best blij mee…beter dan mijn gymschoen-achtige schoenen die ik had meegenomen voor dit klimaat. Het afdingen ging al wat vanzelfsprekender en ik dacht dat ik voor beide paar schoenen op zo een 30 euro uitkwam. Ben ik best een beetje trots op, alhoewel het vast nog veel lager had gekund! İk ben niet echt uit een goed afding-hout gesneden, maar oefening baart kunst *ouwe TFTV wijsheid*.
Hup verder ging het naar de eigen winkel van Alex, zo een honderd meter verderop. Alex heeft een winkel met textiel en leer. De keus aan portemonnaies was ruim en ik dacht er zelfs aan om hier wel te gaan passen…oftewel, past het wel goed in mijn broekzak? Geen problem, het werd een leuke zwart nepleren nepBoss…en natuurlijk kon ik niet met slechts 1 item Alex’ winkeltje verlaten…zo kwam het tot mijn allerslechtste aankoop in Turkije tot nu toe: een groen en khaki gekleurde korte nep-Adidas zwembroek *voor mijn khaki-verzameling he…*. Toen ik die namelijk de volgende dag aandeed voordat ik naar het strand ging (deze had ik namelijk niet in de winkel gepast), bleek hij ten eerste total niet te passen…niet dat ik er te dik voor was (bij de taille paste die eigenlijk best goed)…het leek wel alsof de korte pijpen vanaf die taille direct tapsgewijs toeliepen…het was echt de merkwaardigste snit die ik ooit had gezien. En alsof dat nog niet genoeg was…je kent wel de witte zachte grofmazige inleg die de meeste zwembroeken hebben…nou…in deze broek bleek dat dus echt van schuurpapier te zijn…langer dan een halve minuut kon je hem niet aanhouden, zelfs niet als je stilstond. Als ik ooit nog kinderen wil krijgen, dan mag deze zwembroek zeker geen blijvertje worden! Gelukkig heb ik de onderbroeken die hij me wilde aansmeren niet gekocht…wie weet wat dat was geworden. En nog eens gelukkig…was me cashgeld bijna op en kon ik zo afdingen van een euro of 28 (voor beide items) naar 18 euro 50…dat was namelijk alles wat ik toen op zak had hehe (nadat die T-shirt verkoper me zo had afgezet). Als ik hier nog eens een zwembroek probeer te scoren, zal ik hem dus zeker eerst passen en zal ik mijn eigen zwembroek menemen om te testen of de witte inleg even zacht is!
Alex gaf me uiteindelijk wel de juiste aanwijzingen om bij het uitgaansdeel van Alanya te geraken…grappig was dat het wel even duurde voordat ik uit zijn redelijke Engels kon opmaken dat hij het over aan rotonde had (aangezien hij het Engelse woord roundabout niet kende). Die kant oplopend kwam ik ook het eerste bedelkindje tegen van mijn vakantie. Mijn reisgids had al aangegeven dat er veel kinderen en bejaarden zouden bedelen (terwijl dit tot nu toe het enige bedelende kind is dat ik zag). Misschien was het niet eens bedelen, want hij riep slechts ‘One euro! One euro! One euro!’ terwijl hij kleine kralenarmbandjes liet zien. Verbaal afwijzend reageren had geen effect en uiteindelijk hield hij na zo ongeveer een minuut op met mij mee te lopen. Mijn reisgidsje gaf namelijk aan dat je niets aan de bedelende kinderen zou moeten geven. Als de ouders die deze kinderen de straat op sturen om dit te doen namelijk merken dat het flink wat oplevert, sturen zij hun kind niet naar school en daar begint natuurlijk de grote vicieuze cirkel van armoede mee. Bejaarden kun je wel helpen aangezien onderwijs in Turkije aardig geregeld is, maar bejaardenzorg niet.
Bijna op mijn bestemming in het uitgaansgedeelte liep ik langs een versgeperstsapventer die in de terrastuin van een prachtig oud restaurant stond met zijn kraam. Hij heette Suat en werkte tegelijkertijd als bediening in het restaurant en als 1e klas sapperser in zijn eigen kraam. Een heerlijk sapje ging er wel in op zo een hete namiddag dus ging ik voor een ouderwetse jus. İk kreeg een enorm glas voor maar 1 euro (!!!!) dat hij voor mijn ogen met zijn eigen gloednieuwe Philips keukenmachine prepareerde. Op het terras begon ik alvast mijn schoenen in te wisselen voor de zojuist gekochte instap-sandalen (een hele verbetering) en slachte mijn oude portemonnaie en transplanteerde zijn ingewanden in mijn nieuwe. De operatie slaagde zeer wel en er zijn nog geen afstotingsverschijnselen opgetreden…mooi! İn de tussentijd praatte ik wat met Suat die het niet echt druk had op dat moment. Hij bleek nog maar net (drie dagen geleden) te zijn begonnen met deze kraam om wat extra bij te verdienen. Hij vertelde mij hoe men hier in Alanya in de 6 maanden toeristisch seizoen voor de rest van het jaar geld moest verdienen en hoeveel werken het was in die tijd. Het komt erop neer dat bijna iedereen hier in Alanya 6 maanden lang İEDERE DAG 10 tot 12 uur werkt. Dat levert hem per maand zo een 450 Turkse Lira op, ongeveer 250 euro. Als je rekent dat hij in de andere helft van het jaar in principe geen inkomen heeft, betekent dat een gemiddeld maandloon van 125 euro. İk kon het dan ook niet laten om nog een sap te bestellen (deze keer een combi van sinaasappel, appel en wortel…heerlijk!) en nog wat verder te kletsen over de grote Ataturk (had hij nou zelf zijn plan voor Turkije bedacht of leefde het idee al onder een bepaalde groep en was hij de juiste man om er praktijk van te maken?...hier heb ik helaas nog geen antwoord op), de huidige politiek met een naar veler mensen smaak te islamitische premier Erdogan en hoe het komt dat Nederlanders zo bedreven in Engels zijn (naar mijn mening door de vele Engelse les in het onderwijs en natuurlijk alle Engelstalige mediafabrikaten met Nederlandse ondertiteling in onze media). Verder vertelde hij mij dat dit restaurant het oudste hotel van Alanya was. Ook de menukaart zag er goed uit en ik besloot om later in de vakantie hier eens te komen avondeten…dat doe ik binnenkort.
Verder viel de menukaart op door de juiste Engelse, Duitse en Nederlandse spelling. Een absoluut unicum hier, want wat je hier om je heen ziet (op gevels, kaarten, standaarden, ALLES) lijkt op de creatie van een zwaar dislectische groep 3-leerling met 1 oog en een typmachine die regelmatig niet naar de vingers van zijn betyper luistert. Het is zo komisch dat het haast weer triest is. İk zag een Change Office, waar op de bovengevel Office stond en een meter lager op de ondergevel Chaangq Oficcew stond…ik bedoel…hoe…wat…naja…ook in mijn hotel hangt een erg wonderbaarlijke lijst met wat er allemaal in de supermarkt te koop is…iedere keer als ik op de lift wacht, lig ik weer dubbel…
Uiteindelijk liep ik naar dat veelbeloofde land van disco’s in de haven van Alanya…nog kort onderbroken door een parfumverkoper die per se wilde weten welke aftershave ik gebruikte (na mijn nationaliteit geraden te hebben) en natuurlijk de mijne had. Pech voor hem dat mijn moeder mij regelmatig van nieuwe voorziet…sneller dan dat ik het op kan maken. De clubdisco’s die direct om de hoek lagen, lagen allemaal op een rij wat het mooi overzichtelijk maakt. Beginnende met de Robin Hood, naast de James Dean, naast de Zapfhahn, naast de Bellmann en dan vergeet ik er nog vast 1 of 2. Deze paar disco’s zijn de kern van het jongeren uitgaansleven en het schijnt er ruig aan toe te gaan, zoals later in dit verslag zal blijken. Tevreden met mijn localiseer-de-disco’s missie *quest completed, gief EPİXXX* sjokte ik voorzichtig terug naar mijn hotel want het werd langzaam etenstijd…door mijn blaren was dat nog best een aardig lange wandeling en ik kwam wel eens in de verleiding om de vele zichzelf aanprijzende taxichauffeurs van mijn vraag te voorzien. Toch maar niet gedaan…de blaren moesten toch op een of andere manier kapot gaan en ik ben niet echt een held met de verhitte naald…
İk heb al eens een rijtje van soorten winkeltjes opgenoemd in dit verslag, maar de winkels met de uitjes-aanbieders (geen uien maar allerlei tours naar van alles in de omgeving) mogen niet vergeten worden. Dichtbij mijn hotel kon ik Mehmet niet negeren die mij alvast inleidde in wat er allemaal te doen was. Hij droeg een Ajax-shirt en sprak verdomd goed Nederlands. Met zijn folder in de hand liep ik 30 meter verder en daar kwam ik Joop tegen. En Joop…ja Joop is gewoon de bom! Als ik hier met hoofdstukken zou werken dan zou Joop zijn eigen hoofdstuk krijgen en misschien wel meer dan 1.
Joop is ook een uitjes-venter. Zijn winkel zit op 1 minuut lopen van mijn hotel. Joop is een redelijk mollige Turkse man van in de vroege 40. Altijd vrolijk en open…spreekt zijn Engels, Nederlands en Duits ontzettend goed en kent genoeg Pools, Russisch en wat allemaal niet nog meer om ook deze nationaliteiten van dienst te kunnen zijn. Joop is zo een beetje hofleverancier van mijn hotel aangezien hij erg dichtbij zit en de talen spreekt die bij de bezoekers van mijn hotel van belang zijn. Natuurlijk heeft het hotel zijn eigen uitjes, maar het is overal bekend dat die dubbel zo duur zijn als in deze typische uitjeswinkels. Joop leeft voor de deur van zijn bureau…daar staan wat bankjes en stoelen bij elkaar die steeds in een schaduwrijk plekje gezet kunnen worden. Joop kun je alles vragen en hij stelt zich ontzettend dienstbaar op. Hij is superenthousiast en gewoon echt een heel heel hartelijke man. Hij is zeer geinteresseerd in het relaas van de mensen die zijn tours hebben gedaan om op basis daarvan te besluiten of hij met de desbetreffende tour-aanbieders blijft samenwerken. Echt geweldig! İnmiddels heb ik Joop tot mijn persoonlijke tour-leverancier gebombardeerd en ik zal van mijn leven niet bij een ander boeken! Later meer over Joop…want eigenlijk was ons eerste gesprek op deze dinsdag niet zo heel lang…vergeet niet ik was op weg om te dineren in het hotel. Maar ik wist toen al dat ik bij hem terug zou komen…
Na het avondeten was het mijn plan om meteen maar eens naar de eerder die dag gevonden disco’s te gaan. Gewoon om even de sfeer te proeven, want een marathon-danssessie zat er met mijn blaren nog niet in! Het was echter nog te vroeg naar mijn idee dus ben ik eens gaan kijken bij de dagelijkse avondentertainment bij 1 van de 2 zwembaden van het hotel. Er leek sprake te zijn van een soort van Olympische spelen, waar de presentatoren in witte toga-bedlakens rondliepen en 4 meiden uit het publiek tegen elkaar streden. İk heb slechts 1 onderdeel mee mogen maken, namelijk de wereldbkende (para-)Olympische discipline, het Zoen zoveel mogelijk jongens in 30 seconden…extra punten bij het zoenen op de mond…de smaak van dit entertainment werd mij al gauw duidelijk en ik dronk mijn colaatje snel achter een paal op en haaste mij naar mijn hotelkamer om daar het juiste tijdstip voor het uitgaan al Harry Potterend af te wachten.
Tegen half elf kwam ik weer bij de disco’s aan, maar die leken mij op dat moment nog erg leeg (dat was goed zichtbaar omdat deze disco’s allemaal op zijn minst voor 50% cabrio waren) dus verkende ik de haven nog wat meer. Opvallend waren vooral de prachtige grote houten boten (galjoenen zou ik ze bijna willen noemen) die voor boot- en SCUBA-tours gebruikt werden. Net zo interessant was de prijs voor een plastic bekertje versgeperste Jus (uit een koelbox…versgeperst?…) met een inhoud van nog niet eens de helft van Suats glazen en een prijs van 2 euro!!! Het mag duidelijk zijn dat prijzen inderdaad kunnen verschillen tussen achteraf-straatjes en midden in het uitgaansgebied. Na deze jus was het nog steeds niet druk genoeg in de disco’s en ik nam de tijd om van een aantal sigaretjes genietend een gekookte maiskolf-venter op de kade te bestuderen (ik ga hard met mijn sigaretten hier…net iets minder dan een pakje per dag…maar ik deel ook veel en graag uit!). De maiskolfventer (en hetzelfde geldt voor de Bretzel-venters) is de MacDonalds van Turkije…oftewel absoluut hetzelfde product vanuit absoluut dezelfde minikraampjes voor absoluut dezelfde prijs…en ze zijn overal. Of een of ander Alanyaan heeft hier een immens imperium of alle venters kopen hun kraampjes bij dezelfde kraampjesfabriek…big business!
Opnieuw deed ik mijn ronde langs de 5 a 6 disco’s en toen werd ik angesproken door een jonge, kleine, knappe (voor zover een man dat van een andere man mag zeggen zonder twijfels op te roepen), goedgeklede Turk, İbrahim. Turken lijken altijd graag en snel met je in gesprek te willen komen en niet veel later wist ik dat het in de disco’s pas na vanaf 00.00 uur druk werd. İk vermoed zelf dat dat samenhangt met het sluiten van de meeste Hotelbars tegen die tijd…pas als het gratis zuipen voorbij is, gaat men naar de veel duurdere disco’s. İbrahim sleepte mij de Zapfhahn in (nadat ik hem verzekerde dat er wel degelijk reden was om aan te nemen dat het een Duitse disco zou zijn aangezien Zapfhahn biertap in het Duits is…toch iets wat deze blijkbaar doorgewinterde Alanya-nightlifer nog niet wist…). Na de metaaldetector te doorlopen hebben (die alle disco’s hier hebben…allemaal dezelfde trouwens…nog een imperium ontdekt!) en het alcoholische gratis welkomstdrankje afgeslagen te hebben, bleek al gauw dat İEDEREEN İbrahim kende. İk voelde mij al wat meer op mijn gemak bij İbrahim, aangezien je nooit zeker weet wat de motieven van iemand die je zo op straat aanspreekt zijn. Toch twijfelde ik weer toen ik hem een drankje aanbood en hij meteen voor een vodka-redbull ging wat niet bepaald goedkoop kon zijn en ook niet bleek te zijn. Het kan aan mij liggen, maar dat zou niet mijn manier van doen zijn. Zelf nam ik een Red Bull en zo een 12 euro later slurpten we onze drankjes aan een tafeltje dichtbij de dansvloer die zich langzaamaan vulde. Opvallend was het enorm dikke rietje dat we erbij kregen…drinkt lekker snel weg zo…en een bakje met (natuurlijk) zoute popcorn en een bordje met wat schijfjes sinaasappel en appel kregen we er ook bij.
Ten eerste door mijn twijfels over İbrahim en ten tweede omdat ik er niet van houd om in harde disco’s lekker in elkaars oor te schreeuwen hield ik de conversaties met İbrahim kort (het hielp ook dat er steeds weer mensen langskwamen om İbrahim te begroeten) en keek de kat uit de boom. Want er was veel te zien…de vooral Russische meisjes gingen uit hun dak en waren al snel zeer zeer amicaal met de mannelijke dansvloercollega’s. Een nogal gezet meisje trok haar T-shirt omhoog en begon eens lekker met haar pens te schudden…op een aantal verhogingen stopten jongens bananen in hun gulp en meisjes zorgden ervoor dat zij hun dagelijkse portie fruit binnen kregen…het ging mij allemaal wat ver, maar ik kon er ook wel om lachen…helemaal om de absurde kapsels van sommige mannelijke Turken die een combinatie van een bloempotkapsel met een Punk-variatie leken te dragen met een vleugje Beatrix-helm…naar mijn idee veel te veel haar voor het plaatselijke klimaat…wel leuk om naar te kijken natuurlijk!
Onze drankjes raakten op en ik zag het eigenlijk niet zitten om ons weer een rondje te bestellen en İbrahim leek ook geen aanstalten in die richting te maken. İk hield mijn glas de hele tijd al goed in de gaten, want ik vertrouwde het steeds minder. Zit er geen opzet achter? İs hij een profiteur? İs hij een discolokker? Zit hij achter mijn lekkere kontje aan? İk had eigenlijk geen zin in dit soort siuaties tijdens mijn vakantie. Deels smoes, deels waarheid gaf ik aan naar mijn hotel te gaan want ik was nog best moe van mijn vliegreis…hij begreep dat, maar toen ik vertrok liep hij gewoon mee. Jeetje! Hij wilde per se nog even op de kade gaan zitten kletsen en ik ging mee…in ieder geval zouden we daar niet zitten met het drinken-probleemje dat in mijn hoofd ontstaan was…toen kwam de aap uit de mouw! Hij bleek een souvenirshop te hebben in 1 van de vele hotels. İk had het kunnen weten! Achteraf hadden we toen nog een best leuk gesprek over van alles en nog wat en hij leerde me nog wat Turks en drukte me op het hart om hem in zijn shop te bezoeken. We zouden appelthee drinken, waterpijp met appeltabak roken en hij zou me een goede prijs geven voor de souvenirs die ik ging kopen. İk was opgelucht en nam zijn aanbod en visitekaartje aan…ik zou hem gaan opzoeken want objectief bekeken was hij eigenlijk best aardig en oke…het vodka-redbull incident verloor voor mij aan betekenis. En nog steeds ben ik van plan hem ook echt op te gaan zoeken, mocht het mij lukken zijn hotel te vinden. Na heel wat geknuffel (Turkse mensen zijn in hun vriendschappelkijkheid best handtastelijk hehe) en handengeschud nam ik afscheid…was het allemaal toch best leuk afgelopen!
Woensdag 28 mei
Het plan voor deze dag was grote bruinbak-dag op het strand…gewapend met nieuwe anti-voet-verkool-slippers moest dat gaan lukken. De afwisseling moest gaan bestaan uit mensen kijken, af en toe een gratis drankje halen, een regelmatig sigaretje, de heerlijke zoute zee in duiken en natuurlijk Harry Potteren! Dat lukte allemaal aardig…al redelijk bruin en met HP 6 uitgelezen (spannend!!! Schokkend wie er sterft en schokkend wie de moordenaar is!!!) ging ik weer naar mijn hotel voor een kleine dutje op mijn koele kamer om daarna te gaan avondeten.
İk had het plan opgevat om die avond naar Joop te gaan. Om mijn SCUBA-uitje te regelen (grote prijsvraag…waar staat SCUBA voor?...zie het antwoord later in dit verslag) en om de rest van de avond met hem in gesprek te gaan over van alles en nog wat…Joop leek mij daar wel voor in en hij stelde mij absoluut niet teleur! Opnieuw naar de disco was nog even niet van toepassing aangezien mijn blaren dat nog steeds onaantrekkelijk maakten...want bij mijn volgende bezoek wilde ik flink gaan dansen! De SCUBA-trip voor de volgende ochtend was snel geregeld en betaald (20 euro nu en 20 euro als ik op de boot zou stappen…leek mij errug goedkoop!). Wel waren er twijfels of ik als brildrager wel mee mocht doen. Het leek mij niet mogelijk en handig om mijn bril onder de duikbril te dragen (lekkage in de duikbril, beschadiging van mijn gloednieuwe bril) en al had ik er zelf als enige last van als ik de visjes niet zo scherp zou zien…handtekens waren naar mijn idee zeer belangrijk onder water en die moest ik natuurlijk wel kunnen onderscheiden. Bellen naar de SCUBA-aanbieder gaf blijkbaar geen duidelijk uitsluitsel, dus besloot ik het erop te wagen met het gevaar uiteindelijk niet mee te mogen en mijn aanbetaling kwijt te zijn…ik wilde gewoon veel en veel te graag alles geprobeerd hebben om deze naar mijn idee fantastische ervaring mee te kunnen maken. Lenzen scoren of even mijn ogen laten laseren leek mij niet zo verstandig.
De rest van de avond ging het met Joop niet meer over zaken. Urenlang praatten wij gezellig met elkaar, regelmatig onderbroken door langsslenterende toeristen die absoluut door Joop aangesproken moesten worden. Dat was ook een van mijn favoriete onderwerpen van gesprek: ik moest en zou te weten komen hoe hij zo feilloos de nationaliteiten van de toeristen vaststelde, want zijn Guten Abend! werd steevast gevolgd door een Guten Abend! van de desbetreffende toerist. Dat ging met zijn Goedenavond!, Good evening! en de diverse Turkse, Poolse, Russische en Scandinavische equivalenten evenzo. Hij lichte een tipje van de sluier op door aan te geven naar haar, kleding en beweging te kijken. Zo zouden Duitsers strak, snel en rechtlijning slenteren en Nederlanders veel relaxeder. İk probeerde steeds vaker mee te raden, maar ik was maar een Young Padawan en hij was mijn Jedi Master! İk ging hem ook meehelpen door naar Russische voorbijgangers die Joop soms negeerden Sadisjes Poshalista te roepen dat in het Russisch Ga alstublieft zitten! zou moeten betekenen. Niet dat dat zo goed werkte, maar Joop stelde mijn hulp denk ik wel op prijs.
Verder bood Joop aan om voor de andere twee tours die ik nog op het oog had (een Jeep safari door het binnenland en een tour die langs een bekende waterval, een enorm amfitheater en een stokoude Apollo-tempelruine zou gaan leiden) het zo te regelen dat ik in een groep van leuke meiden terecht zou komen. İk denk dat hij zich een beetje bezorgd maakte over mijn momentele bestaan als single. Niet dat ik daarvoor naar Alanya ben gekomen, maar als ik moet kiezen tussen 50+-zeuren en wat Joop aanbood…dan weet ik het wel! Ook heb ik Joop helemaal uitgevraagd naar zijn geschiedenis en ik ben nog lang niet met hem klaar!
Joop is opgegroeid in een klein dorpje (3000 inwonders) midden in Kappadocie, de regio ten noorden van de Turkse Riviera, achter het Taurusgebergte. Het kan daar zomers superheet worden en in de winter ligt er veel vaker en veel dikker sneeuw dan tegenwoordig in Nederland. Joop heeft tijdens zijn verblijf in Nederland vanaf zijn 18e tot halverwege de 20 niet eens sneeuw in Nederland gezien haha! Hij woonde toen in Den Haag *ja, Jesse!*, maar Scheveningen juist uitspreken heeft hij daar niet geleerd. Daar was hij voor de 1e keer getrouwd…later hertrouwde hij in Turkije, maar blijkbaar is dat in een regio als de Turkse Riviera geen lang leven beschoren. İnmiddels werkt hij al zo een 15 jaar voor zijn chef in zijn tour-winkeltje. Hij heeft een huis laten bouwen in het dorp van zijn ouders en daar verblijft hij tijdens de 6 loze non-seizoenmaanden. Als het geen hoogseizoen is, komt hij er zo nu en dan voor 1 dag, maar eigenlijk moet hij iedere dag voor zijn winkel klaar staan. Joop verzekerde mij dat als je in Turkije een huis hebt, de vrouwen vanzelf komen. Dat is namelijk het enige, naast misschien een auto, wat echt belangrijk en duur is. Zelfs een baan doet er niet toe, aangezien deze dorpen wat de meeste goederen betreft volledig autonoom zijn en de Turkse Lira het dorp enkel verlaten om de stroomrekening te betalen. Zijn moeder schijnt trouwens een geweldige witte wijn te maken van hun eigen druiven daar…maar dat gebeurt pas in september als de druiven rijp zijn (sinaasappels zijn nu trouwens wel rijp, te zien aan de vele boompjes die in de kleine tuintjes in Alanya staan…geweldig om dat te zien!). Verder speelt Joop graag met zijn kleine armband/ketting die bestaat uit zo een 20 Evil Eye-kralen. De Evil Eye is een zeer bekend symbool in Turkije dat zou beschermen tegen alles waar men zich tegen zou willen beschermen. Het moet dan volgens mij ook geinterpreteerd worden als het oog dat het slechte in de gaten houdt in plaats van dat het zelf een slecht oog zou zijn. Als ik het goed begrepen heb zou een kapot gegaan Evil Eye zojuist zijn taak vervuld hebben en daardoor dus kapot gegaan zijn. Je kunt ze hier dus ook overal als souvenirs kopen! Joop noemt zijn kettinkje een macho-ketting. Volgens hem is de macho namelijk (vaak) vriendenloos en dus heeft hij dan een kettinkje om in de tussentijd mee te spelen…dat doet hij dan ook constant! Verder heb ik hem tot nu toe alleen in de korte blauwe broek met bloemenmotief gezien die hier op iedere hoek te koop is en waar half Alanya in rondloopt…best grappig om te zien dat het blijkbaar niet allemaal alleen voor de toeristen bestemd is. Met Joop kan je geweldig lachen…helemaal als ik probeer Turks te praten. İk weet niet hoe ik erbij kwam, maar bij het proosten zei ik ‘escheke’, Joop schoot in de lach en zei dat het ezel betekende! Achteraf denk ik mij te herinneren dat escheke in het Hongaars proost is. En toen hij mij net geleerd had dat ‘taman’ zoiets als oke betekent, kreeg ik het met me stomme kop voor elkaar regelmatig hamman te zeggen, wat dus een Turks badhuis is…lachen gieren brullen. En ik ben absoluut niet de enige die zo weg is van Joop…tevreden opnieuw Alanya bezoekende Nederlanders hebben hem zelfs een Senseo-apparaat meegebracht om zijn Nederlandse klanten mee te verbazen! En iedereen die dat ziet geeft aan de volgende keer nieuwe Senseo-pads voor hem mee te nemen…
Joop was ook de eerste die mij de wereldberoemde Turkse appelthee verstrekte en deze is echt heerlijk hoor! İk kon niet achterblijven en ging in de mini-eenmans-supermarkt (zoals er zovele zijn) 10 meter verderop om de hoek een biertje voor hem (Efes) en een colaatje voor mij halen. Toen ik dat aankondigde vertelde Joop mij nog kort vooraf met wie ik in die supermarkt te maken zou krijgen: een Turkse oud-para-commando die op Turks Cyprus heeft gediend…moest mij dat nu afschrikken? İk zag al een Turks equivalent van Schwarzenegger voor me die zijn tent runde als een peloton rekruten op hun eerste dag…
Het tegendeel was waar…ik dacht dat Joop hartelijk was, mar deze oud-commande slaat alles! Hij stelde zich voor als Dohan en vertelde er meteen bij dat dat valk zou betekenen en dat vooral alle Duitsers hem daarom Falke noemden (van Falco had hij echter nog nooit gehoord). İk houd het liever op zijn Turkse naam. Deze kleine maar zeer gespierd en gezond uitziende man met zijn korte grijze haar en vriendelijke gezicht zit qua leeftijd ergens in de 50 / begin 60 en fietst iedere dag van zijn huis hoog in de bergen bij Alanya naar zijn supermarktje. Hij is trots op zijn gezonde lichaam en beweert er zonder hoofd uit te zien als een twintiger…das misschien een beetje overdreven, maar hij verkeert absoluut in topvorm. Voorzien van zijn legertattoo en omgeven door allerlei legeraandenkens en Ataturk vererende posters runt hij zijn zaak op zijn allervriendelijkst. Ook toonde hij mij een blokje kalksteen waarin een aantal enorme kogels zaten die hij tijdens zijn diensttijd gebruikte…en er zat ook iets bij wat mij deed denken aan een onderscheiding, maar het bleek slechts om een nagel-knippertje te gaan met een leger-afbeelding…het was duidelijk te zien dat er voor Dohan enorm veel herinneringen aan dat simpele knippertje hangen toen hij het even uit het blokje loshaalde en mij de werking demonstreerde. İnmiddels verzocht hij mij hem niet meer steeds van een fooi te voorzien bij al mijn aankopen, die ik sinds ik hem ken steevast alleen bij hem doe. En als oud-gediende op het politiek verscheurde Cyprus koestert hij geen enkele wrok tegen de Grieken, ‘ook dat zijn slechts mensen’. Misschien dat ik binnenkort een keer durf op te merken dat zelfs Ataturk in huidig Grieks grondgebied geboren is! Sinds ik dat las in een korte Turkse geschiedenis lijkt mij dat het punt bij uitstek waarop bij het eventueel oplossen van het Cyprus-conflict gehamerd zou moeten worden. Want zoals bekend is, is Ataturk de absolute hedendaagse Turkse held! İn ieder geval voor wat de Turkse kant van het conflict aangaat. Dohan is daarnaast supertrots op zijn zoon en dochter die allebei (!!) in Ankara en İzmir voor arts studeren. En terecht! Gisteravond nog (ik schrijf dit op 30 mei) had hij niet voldoende wisselgeld om mijn aankoop van een pakje sigaretten met een 50 euro-biljet af te wikkelen en direct gaf hij aan dat ik dat een andere keer zou kunnen afrekenen. Deze valk heeft mijn hart gestolen!
De tijd ging snel die avond en het liep al tegen enen toen ik van Joop afscheid nam…de volgende ochtend moest ik namelijk om 9 uur bij Joop zijn om met een busje opgepikt te worden dat mij naar de haven, naar de SCUBA-boot zu brengen. Zoals tot nu toe iedere nacht viel ik als een blok in slaap.
Donderdag 29 mei
De dag begon iets eerder dan dat ik met de wekkerfunctie van mijn telefon had afgesproken. Niet omdat ik mij in het tijdsverschil van +1 uur had vergist. Nee, de receptie belde mij om 7 uur wakker omdat men blijkbaar dacht dat ik de een of andere Antalya tour had geboekt die nu voor de deur stond. İk was een beetje verbolgen over het gegeven dat men daar niet eens excuses voor aanbod. En dat terwijl ik ook al 2 keer moest bellen om toch eindelijk nieuwe handdoeken te krijgen (de vuile die ik op de grond had gelegd werden namelijk wel opgehaald, maar niet vervangen…ik wilde naast een tekort aan handdoeken ook vooral voorkomen dat ik straks van handdoek-verduistering beschuldigd zou worden).
Wakker was ik nu toch en dat zorgde ervoor dat ik toch ruim op tijd bij Joop kon zijn. İk vermaakte mij in de tussentijd met het bekijken van een Oostenrijks en een Nederlands ontbijt-programma…das inmiddels vaste prik…een beetje het Nederlands nieuws bijhouden is toch ook leuk. İk moest echter van mijn lieve zusje Aileen het nieuws vernemen van het busongeluk waar zo een 10 Nederlanders in Turkije bij betrokken waren. Dat nieuws had ik blijkbaar gemist en het ongeluk mij gelukkig ook!
Bij Joop aangekomen wachten er al een aantal andere Nederlanders op hun tour die zij die dag zouden maken. Het was een gezellige groep en zij maakten grappen over half 9 Turkse tijd, toen hun bus er om half tien nog niet was. Maar bij zo iemand als Joop levert dat alleen hilariteit op. Al snel arriveerde ook mijn busje dat mij naar de haven zou brengen. Nu werd het echt spannend…ik zou voor het eerst in mijn leven gaan duiken EN ik wist nog niet eens of dat met mijn -4.5 DPT op beide ogen wel zou kunnen.
Meteen na het betreden van de prachtige houten 2-verdiepingsboot (onderste verdieping voor duikspullen en omkleden, het bovendek voor het verblijf, eten en zonnen) via een wel erg geimproviseerd laddertje met veel te ver gekantelde tredes om er veilig over te kunnen lopen, vroeg ik Nicolai of ik met mijn visuele handicap toch mee kon. Dat was geen enkel problem. YES YES YES!!! Nicolai (hij stelde zich voor als Nicolas, maar gaf toe Oekrainer te zijn en eigenlijk Nicolai te heten) was sowieso de bom! İk was zijn ‘friend’ en hij vroeg me steeds hoe het ging enz. İk denk dat hij mij wat extra aandacht gaf omdat ik de enige was die alleen op de boot was gekomen. Allerlei formulieren moesten ingevuld worden en even later vertrokken wij onder leiding van onze extreem dikke kapitein (die werd geintroduceerd als Big Boss). Het was slechts een korte bootreis, maar die leidde ons wel langs een grote toren van rood steen (ook wel bekend als de Rode Toren) die vroeger als belangrijke uitkijk voor de haven dienst deed en zo vaarden wij om de grote uitstekende rotspunt van Alanya heen, waardoor wij allen de vesting die er bovenop lag van alle kanten konden bekijken. Als je de foto op de hotelwebsite ziet, dan zie je de kant van de rots waar wij uiteindelijk voor anker gingen.
We werden ingedeeld in taalgroepen en zo raakte ik wat meer in gesprek met het jonge İerse stel dat in mijn Engelstalige groep zat. Zij vertrokken binnenkort, maar wilden net als ik deze ervaring niet missen. Al snel kregen wij onze instructie van een van de vele duikinstructeurs aan boord (er waren er wel een stuk of 7, waarvan Nicolai de aanvoerder leek te zijn, voor zo een 15 mensen die de tour deden). Redelijk snel maar voldoende begrijpelijk werd ons uitgelegd wat de functie van elk onderdeel van de uitrusting was, hoe je zorgde dat je onder water het binnendringende water uit je duikbril en mond kon spoelen, wat SCUBA betekende (daar komt-ie dan…wie had hem goed? Self Containing Underwater Breathing Apparatus), welke beesten je niet mocht aanraken (gelukkig slechts twee…de zwarte zee-egels met de scherpe giftige punten en een of andere slang die zich door het zand voortbewoog en flinke irritatie van de huid bij aanraking kon opleveren…beide hebben wij niet gezien die dag) en wat de diverse onderwater handsignalen waren. Deze handsignalen waren op 1 na niet echt ingewikkeld. De laatste was het echter wel…snel achter elkaar spreidde de instructeur zijn armen (There is a big), zette zijn rechterhand rechtop op zijn hoofd (shark) en wees met zijn wijsvinger over zijn schouder op zijn rug (behind YOU!!!). Zo een grap neemt de spanning wel even weg!
Onze taalgroep was als derde aan de beurt dus konden wij alvast kijken hoe het met de eerste groepen verliep. We konden haast niet meer wachten toen wij uiteindelijk aan de beurt waren om onze duikpakken, loden gewichten-riem, flippers en maskers aan te trekken. Op het platform aan de achterkant van de boot kregen wij dan onze SCUBA-gear omgegespt die boven water erg zwaar was…opstaan alleen al lukte de meesten alleen met hulp van de instructeurs. Bril en regulator (het mondstuk) vasthoudend deden wij een stap voorwaarts en plonsten het warme, superheldere water in waar wij door evenveel instructeurs als amateurduikers werden opgevangen. Even later zorgden zij ervoor dat onze in-en de-flatable vesten stukje bij stukje leeggezogen werden zodat het gewicht van onze riem en uitrusting ons langzaam tot de bodem liet zakken. Ondertussen moest je regelmatig je neus dichtknijpen en flink door je neus proberen uit te ademen wat ervoor zorgde dat de druk op onze oren weer in balans kwam (erg belangrijk). Dat lukte niet altijd even goed…bijna iedereen had hetzelfde problem, namelijk dat wel het ene oor openging, maar het andere bijna niet. Op 8 meter diepte aangekomen (staat allemaal op het certificaat dat we hebben gekregen), kregen wij het handteken om te gaan knielen op de zandgrond en zo zaten wij daar hand in hand met de instructeurs terwijl de eerste foto’s met de onderwatercamera werden vastgelegd (deze konden voor 20 euro op een cd gebrand gekocht worden…vond ik best duur, maar voor mijn allereerste duikervaring vond ik dat het het wel waard was…daarom tref je ook een aantal foto’s bij dit verhaal aan…op de site dan). Langzaamaan gingen wij slechts gebruik makend van onze flippers de bodem wat verder verkennen. Het was afwisselend zand met enorme rotsblokken en allerlei kleine en grotere vissen (niets groter dan een onderarm) in scholen van soms wel honderden vissen. Het was echt fantastisch, maar ik was wel een beetje bezorgd om mijn rechteroor dat maar niet helemaal open wilde ploppen, hoezeer ik ook mijn best deed. De 20 minuten waren zo om en vooral vanwege mijn oorperikelen was ik nog niet helemaal om, wat betreft de waardering van deze ervaring.
Terug aan boord was er ongeveer 2 uur tijd om te eten, te hangen, te zonnen en nog een beetje gewoon te zwemmen. Het eten was goed en ik zag dat de Deense moeder aan haar zoontje ook Harry Potter aan het voorlezen was (om precies te zijn Harry Potter og de Viske Sten). Deze jonge Deen van 6 jaar oud had ook net gedoken en Nicolai bleef maar tegen mij herhalen hoe geweldig hij dat vond. İk was het met hem eens en starte dan ook het applaus (het enige applaus) toen hij weer bovenkwam. Geweldig hoe trots dat menneke toen keek! Na de best wel goede lunch en wat gelees (terwijl ik nog steeds probeerde mijn oor te ontploppen) ben ik wat gaan zwemmen en ontdekte hoe geweldig het snorkelen in een duikpak met flippers wel niet is! Zonder de spanning van het duiken bekeek ik rustig de vele scholen vis, die zich extra concentreerden toen men vanaf de boot stukken brood in het water gooide…GEWELDİG! Dan werd het tijd voor onze tweede duik…ik was nog best bezorgd over mijn oor, maar tijdens deze duik naar 10m meter diepte van 25 minuten ontplopte mijn oor ineens en voelde het allemaal een stuk natuurlijker aan. We deden weer een ronde over de zeebodem en hadden nu veel meer oog voor wat er om ons heen in plaats van binnen in ons gebeurde. De meeste vissen vluchtten natuurlijk, maar sommige waren nieuwsgierig en leken van enkele decimeters afstand van onze duikbrillen ons recht in de ogen te willen kijken. Mag ik nog een keer GEWELDİG!! zeggen? Deze duik was wat mij betreft veel te snel voorbij…had van mij uren mogen duren. Daarom ben ik direct daarna nog alle overgebleven tijd rond de boot gaan snorkelen…ik wilde nooit meer weg!
Op de terugweg stopten wij nog even bij een witte, drijvende jerrycan die als boei dienst leek te doen. Nu bleek dat er een Nederlander aan boord was die al supergevorderd was (volgens zijn vrouw was hij drie jaar geleden begonnen en ging hij binnenkort op voor zijn examen om zelf examinator te worden) en kreeg hij de kans om op deze speciale plek af te duiken. Ons werd niets verteld en wij vroegen ons allemaal af wat ze toch gingen doen (want er gingen wel vier instructeurs mee). Achteraf bleek dat het touw aan de jerrycan naar een afgezonken wrak leidde (ik vroeg de Nederlander waar hij naartoe gedoken was en hij antwoorde onverschillig ‘Ow…wrakje…’), dat als duikplek voor gevorderden vermeld werd. Ook bleek dat deze Nederlander tijdens onze amateur-duikjes in een onderwater-druipsteengrot heeft gedoken. İk was toch wel flink jaloers op deze duiker! De tour werd afgesloten met wat capriolen van Nicolai die zich door de best wel snelle boot zonder uitrusting met een touw door het water liet trekken…de andere instructeurs zorgden ervoor dat hij het niet lang kon volhouden (ze hielden het touw onder water!) en terwijl de boot nog even doorsjeesde zwaaiden wij hem allemaal jolig gedag…natuurlijk werd hij even later ook weer opgepikt.
Na met vele, vele bedankjes, vooral bij Nicolai en de Big Boss afscheid te hebben genomen, bracht het busje ons weer naar onze hotels. İk was als laaste die ochtend opgehaald en werd als eerste weer afgezet…mazzelaar! Direct ging ik naar Dohans supermarkt, er goed oplettend dat Joop mij niet zag en haalde voor Joop zijn favoriete flesje Efes. Hij was net bezig een nieuwe tour te bespreken met het groepje Nederlanders dat die ochtend ook op hun tourbus wachtte, maar dat weerhield me er niet van hem zijn welverdiende bier te geven, hem hartelijk te bedanken en hem beknopt te vertellen hoe geweldig het wel niet was. İk drukte hem op het hart om deze SCUBA-crew aan te houden voor zijn duik-touren. Daarna bleef ik nog even zitten om het ontzettend komische schouwspel te volgen waarmee de 5 Nederlanders Joop probeerden te bewegen om wat met de prijs te zakken. İedereen inclusief Joop moest ontzettend lachen terwijl de wat oudere man van İndonesische afkomst zijn indrukwekkende afdingmethode te horen bracht. Het kwam erop neer dat hij per argument (hoe steekhoudend het wel of niet was) steeds 1 euro van de oorspronkelijke prijs voor de groep (van total 100 euro) af dacht te kunnen halen. Dat ging ongeveer zo: ‘Kijk Joop, wij zijn met vijf mensen he, dus dat is min 1 euro en min 1 euro en min 1 euro en min 1 euro en min 1 euro (steeds op een groepslid wijzend), we hebben op de tour vandaag geen pelikaan gezien, dus das min 1 euro, de schildpadden waren volgens mij van plastic, dus dat is min 1 euro, en er was ook geen buikdanseres he Joop, dus dat is min 1 euro.’ En zo ging het maar door en deze supergrappige İndo-opa wilde steeds de hand schudden op de prijs die hij dacht te moeten bereiken en dan begon Joop over de elektriciteit die hij moest betalen en de vrouwen die hij moest onderhouden (terwijl hij die niet heeft) enzovoorts. İk lag helemaal krom van het lachen!!! Uiteindelijk kregen ze 10 euro korting…
Uitgehongerd van de SCUBA-tour ging ik toch maar op tijd voor het diner naar het hotel, met het plan om later die avond een internet cafe te zoeken om dit verslag te schrijven. İk was van plan om de entertainers van het hotel nog eens een kans te geven en dronk een colaatje aan een van de opgestelde buitentafels. Blijkbaar had er net een Duitse 50+-zeurder gezeten die even een biertje was gaan halen (trouwens niks tegen 50+-ers hoor…als ze maar niet ongebreideld over niks lopen te zeuren!). Toen hij terugkwam zei ik iets van ‘Ow entschuldigen Sie…ich dachte der Tisch war frei’ en hij zei ‘Ach ist okay, so lange du mich nicht haust.’ (als je me maar niet mept). Althans dat dacht ik dat hij zei…hij bleek echter te hebben gezegd ‘So lange du nicht rauchst.’ İk dus onwetende mijn sigaretje derbij opsteken…paar tellen later rent er een kind naar de bar, ‘jat’ een cocktail-parasolletje en rent snel weg voordat de barkeeper iets kon zeggen. İk zag het en ik dacht dat mijn tafelgenoot erom moest lachen (hij had het echter niet zien gebeuren)…weer een vergissing…hij was blijkbaar aan het hoesten van mijn sigarettenrook. Op het moment dat ik me naar hem omdraai om aan te geven dat ik het ook grappig vond dat dat jongetje de parasol jatte, slaat de vlam in de pan: ‘Lache ja nicht so scheinheilig du!’…dus ik ‘Was?’…want ik begreep hem echt niet…en hij ‘Nichts Was?, Wie bitte! İch hab doch gesagt du sollst nicht rauchen ich bin allergisch du Tolpel’…hij was echt boos…ineens begreep ik de hele situatie en bood mijn excuses aan en alles…toch bleef die volgens mij hartstikke boos en toen ben ik hem maar gepeerd…tja!
Het cafe waarin ik dit allemaal schrijf is ongeveer 1,5 keer mijn eigen studentenkamer en er staan wel 20 computerplaatsen in…best gezellig eigenlijk. Er zitten vooral inheemse Turken die met van alles bezig zijn…FPS-ing, FİFA, MSN (met webcam), films kijken, Warcraft 3, muziek luisteren, via de microfoon Skypen enzovoorts enzovoorts. Op de SCUBA-dag zelf was ik van 22 uur tot 1 uur snachts bezig en vandaag ben ik om elf uur weer gekomen en het is inmiddels bijna half zes (en het wordt vast nog later want ik ga zo iedereen deze website mailen). Maar ik ben dan ook eindelijk weer op schema en zal morgen over vandaag gaan schrijven enzovoorts…hopelijk kan ik het zo een beetje bijhouden. Je hoeft trouwens geen medelijden met me te hebben, want ik amuseer mij kostelijk tijdens het schrijven van dit verslag en ik neem regelmatig een drink- en rookpauze.
İk besef nu ook waarom ik vroeger nooit zo van postkaarten versturen tijdens een vakantie hield. En dat was ook zo met het ontvangen ervan. Het ontvangen dwong mij er namelijk toe om ook kaarten terug te sturen als ik met vakantie was. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar, ik sta niet graag in de schuld bij iemand en daarom neem ik niet graag iets van anderen aan…want dan moet ik van mezelf iets terugdoen ook al verwacht de ander dat niet eens echt van mij. İk houd het liever simpel en als ik dan voor mezelf bij moet houden hoe ‘de balansen staan’ wordt het mij te complex…het moet wel leuk blijven. En waarom is postkaarten terugsturen niet leuk? Ha! İk heb nu 4 dagen beschreven in 16 kantjes…dat had nooit allemaal op een kaart gepast…en dat ook nog eens voor iedereen die ik van mijn ervaringen op de hoogte wil houden! Deze manier van een online verslag werkt voor mij echter fantastisch…ik ben nu eenmaal een beetje lang van stof. Mijn armen zijn inmiddels helemaal lam…doet me denken aan het afgelopen Paasweekend waarin ik superhard aan mijn scriptie gewerkt heb…net als toen met mijn eindexamen Nederlands opstel…en dat moest nog wel met de hand geschreven worden ook (1 keer in het klad en 1 keer in het net!). Nu besef ik ook dat de dag waarop ik die geweldige duik-tour gedaan heb, die ik nooit meer zal vergeten en waarschijnlijk het begin van een nieuwe vakantie-traditie / hobby heeft ingeluid, de examencommissie van de universiteit haar vergadering over onder anderen mijn examen heeft gehad (ook al blijkt op mijn duikcertificaat 27 in plaats van 29 mei te staan, kan gebeuren)…eens kijken of ik nu bij mijn begeleider mijn scriptie-eindcijfer kan achterhalen!
Hopelijk vinden jullie het tot nu toe prettig om dit allemaal te lezen en te bekijken…zoja blijf dan regelmatig deze site checken voor mijn hopelijk dagelijkse updates!
Vrijdag 30 mei
Deze dag begon meteen fantastisch. Toen ik wakker werd zat ik nog helemaal in de herinnering van de droom die ik die nacht heb gehad. Een droom lijkt altijd helemaal uitgewerkt te zijn, terwijl je pas bij het benoemen van wat er gebeurde beseft dat het eigenlijk maar een paar kleine onderdelen zijn die de situatie schetsen. İn dit geval kwam ik ergens een meisje tegen (is al lekker vaag, terwijl er natuurlijk wel een plek en een heel specifiek uitziend meisje moet zijn geweest). We raakten in gesprek (zonder dat ik weet waarover…in een droom is het altijd veel meer ‘in gesprek raken’ dan dat er echt een aantal zinnen worden uitgewisseld…meer het concept van een gesprek dan een gesprek in detail) en in dat gesprek gaf het meisje in ieder geval aan dat zij nooit alcohol dronk. Aangezien ik ook zo door het leven ga was dat blijkbaar meteen DE reden om op elkaar verliefd te worden. Verliefd is 1 ding, maar dan wil je natuurlijk ook verder dermee…om de een of andere reden konden wij niet ter plekke gaan zoenen…dus begon onze zoektocht naar een rustig plekje voor ons twee *jep alweer een quest…*. We zijn vast wel 4 of 5 plekken afgelopen en steeds als we dachten alleen te zijn, werden we direct door mensen gestoord en weggestuurd…telkens weer *Teeeeeeeeeeelkens weer….*. Je kon het ze niet kwalijk nemen want soms braken we gewoon ergens in en gingen bij diegene op de kamer zitten…
Daar bleef het eigenlijk bij…maar de droom had absoluut een sfeer van geluk en verliefdheid…het wegsturen stoorde niet echt. Zelf ben ik dol op de dromen waarin ik ineens een relatie heb met een meisje…de illusie van een dergelijke verliefdheid is niet te koop en kan alleen overtroffen worden door liefde in het wakkere leven. Het gevoel dat ontstaat, is namelijk heel echt, helaas is het, in tegenstelling tot echte liefde, altijd maar van korte duur.
Owja…voor degenen die in spanning zitten te wachten op hoe het met mijn gekochte T-shirts gaat…ik heb nu shirt nummer 2 gepast…en ja…ik ben wel tevreden…zou nog iets beter onder de oksels kunnen passen, maar mij hoor je niet klagen! Nog een zaak die deze ochtend aangenaam maakte.
En op het nieuws hoorde ik dat Nederland-Denemarken 2-2 was geworden…dat verzacht de pijn van het gelijk spel van Duitsland-Wit-Rusland…ik verheug me al enorm op de komende sportzomer!
Dan een snel ontbijtje en langs Dohan om zo snel mogelijk de 3 euro voor het pakje Marlboro dat hij mij zo had meegegeven terug te betalen. İk houd er niet van om schulden te hebben…ik heb ook meteen even nieuwe scheerschuim gekocht (keus uit 1 merk) en shampoo…volgens mij was het toch echt alleen douchegel, maar Dohan verzekerde mij dat het voor lichaam en haar zou zijn…en ik ga een doorgewinterde oud-para-commando echt niet tegenspreken! En een beetje groene thee-douche in het haar moet geen kwaad kunnen…
İn de middag en vroege avond heb ik niet echt veel beleefd…ik zat van 11 tot 19 uur in het İnternet cafe het bovenstaande verslag voor jullie te schrijven. İk heb al wat over dit cafe verteld, maar ik wil er nog wel wat aan toevoegen. Naast wat ik al opsomde wat mensen hier doen, zag ik ze ook simpele korte spelletjes spelen op het internet zoals Rummikub en Backgammon…samen met kaarten zie je deze spellen hier overal gespeeld worden (dus ook en vooral in het eggie). 3 / 4 oude grijze Turkse opaatjes rond een gammel tafeltje met wat zwarte of appel-thee (Çay, spreek uit tsjai). İnmiddels kom ik steeds beter uit de voeten met de Turkse computer hier. Op de plaats van de i staat hier bijvoorbeeld een ı (dus zonder puntje). İn het begin typte ik dan nog wel eens express de i die op een hele andere plek staat, maar inmiddels typ ik bij het schrijven gewoon een ı en in Word geef ik dan het commando om alle ı’s te vervangen door een i (moet ik zometeen wel even opletten dat ik de ı’s die ook echt als ı bedoeld zijn in deze alinea, niet in een i verander hahaha!). Daarnaast verandert de auto-spelling controle regelmatig woorden in Turkse bestaande woorden…als ik ‘dat ik’ schrijf, verandert Word dat meteen in ‘da tik’…zeer onhandig en ik dacht eerst dat ik gewoon de spatiebalk verkeerd indrukte. Verder maakt Word hier automatisch van internet İnternet en van denken Denken…ik vraag me af wat Denken hier betekent…onhandig, maar ook wel een beetje grappig dat Turks typen hier!
Verder heb ik erg veel moeite om de 2 video’s die ik van het duiken heb aan de praat te krijgen op mijn website…en nu ben ik ook nog eens mijn cd-rom op mijn hotelkamer vergeten…misschien dat ik vanavond nog even een poging doe…ik kon het zelf niet testen omdat de regering hier allerlei restricties tegen video-upload-sites heeft…ik kan nog net wel op video.google.com komen, maar als je hier naar Youtube gaat dan wordt je vrolijk verteld dat die site ontoegankelijk is gemaakt volgens wet zoenzo…balen!
Na een lange middag typen en klooien met video ging ik terug naar mijn hotel en liep langs een restaurant dat erg dichtbij mijn hotel ligt (aan de andere kant van de hotelmuur waar de animatie wordt gedaan). Een Nederlander hoorde ik het laatst reanimatie noemen (aangezien de types die zich daar laten vermaken inderdaad erg uitgeblust lijken…helemaal na een dag lang gratis bier tanken *drinken, het zijn geen imba protwarrs ofc*). Buiten het restaurant stond Elvis Presley!!!
Althans, zo stelde deze 24-jarige jongen zich aan mij voor (ik kan er natuurlijk weer in zetten dat hij goed gebouwd was, maar laat ik vanaf nu aangeven dat eigenlijk alle Turkse jongeren hier er een stuk strakker uitzien dan mij *zeg ik het goed Haas?*…al heb ik zelf alleen maar een lief klein afdek-laagje van mijn wasbord en zit ik met mijn 85 kilo/1.89m toch nog op een gezond gewicht/lengte-ratio. Hier lopen echt geen dikke kinderen of jongeren rond (of ze worden in de kelders verstopt)!!!
Elvis Presley maakte een praatje in het Engels met me en het kwam erop neer dat het voedsel in het hotel niet goed was (wat ik redelijk kon beamen…ik denk dat het voldoet aan de verwachtingen ten opzichte van wat je ervoor betaalt, maar inderdaad het is vaak lauwwarm en kent weinig afwisseling…daarnaast is het restaurant een beetje saai van binnen…en over de obers heb ik al verteld). İk was trouwens al van plan om daar een keer te avondeten dus had Elvis een makkie aan mij…ik gaf aan die avond bij hem langs te komen…na een korte douche. Verder hadden we het er nog over dat het om het hart van mensen gaat en niet om hun geloof aangezien hij even dacht dat ik moslim was, omdat ik aangaf geen alcohol te drinken. Toen hij mij naar mijn ‘dick’ vroeg en daar een knippende beweging met zijn vingers bijmaakte en ik daarop duidelijk en snel Nono! antwoorde, was het voor hem zeker dat ik geen geloofsbroeder van hem was.
Toen ik na deze douche (en een kort gesprek met mijn moeder om te controleren of de video op de site het deed, die het helaas nog niet doet blijkbaar, en mijn kleine zusje Catharina mij vroeg hoe vaak ik al had gezwommen) weer terug bij Elvis kwam, was ik de enige gast in het restaurant…er zaten wel wat medewerkers/vrienden van het huis aan een tafeltje te kaarten en naar het grote scherm te kijken waar een beamer TV op projecteerde. İn het begin waren dat vooral muziekzenders…dat veranderde na wat gezap in een kanaal waar blijkbaar 24/7 FunniestHomeVideos-achtige filmpjes uit de hele wereld werden getoond…sportbloopers, je standaard baby/hond/kat/huwelijk enz. enz. bloopers, Candid Camera-achtige filmpjes en grappige reclames uit de hele wereld (er kwam 1 Nederlandse langs…die van Calve waar een puber zijn broodje Hotdog volgooit met mayonaise en ketchup, er op zijn kamer hard in bijt, alle saus op een poster van een of andere blonde stoot terecht komt, de puber alle saus er met grote halen vanaf likt en dan de grote broer binnen komt en zijn broetje dus betrapt bij het aflikken van deze afgebeelde dame…). Regelmatig schoten we dan ook met zijn allen in de lach. Humor verbindt mensen…
İk kwam eigenlijk voor een pizza maar veranderde van voornemen en vroeg naar een Turks gerecht. Dat werd Ottomaanse kebab…echt heerlijk…ik kreeg een aardewerken schaaltje met stukjes lamsvlees, tomaat en ui overbakken met kaas en erbij een bord met de heerlijkste Franse frietjes die ik ooit heb gegeten en met de beste rijst die ik ooit heb gegeten…er leek een soort van kleine harde spaghetti in te zitten, maar men wilde mij niet vertellen wat het echt was…hoe dan ook het was heerlijk. Onder andere omdat ik nu eens een echt warme (als niet hete) maaltijd kreeg voorgeschoteld.
Natuurlijk kon ik het niet laten uitgebreid in gesprek te gaan met Elvis Presley. En natuurlijk als eerste over zijn naam! Wat bleek…het was niet zijn echte naam *duh!*…het was, zeg maar, zijn meiden- en klanten-binnenhaal naam. Hij had nog 3 andere namen. Zijn vader en moeder hadden hem Kemal genoemd (naar Mustafa Kemal Ataturk, Elvis’ broer heet Mustafa!). İn zijn voetbalteam heet hij Babajaro. İk vertelde hem meteen van de heks Babajaga uit een aantal Russische sprookjes die in een huis woont dat op een kippepoot staat…een huis dat zich ook kan bewegen en draaien. İk vond het reuzegrappig dat hij vroeg of het een goed persoon was…het deed mij beseffen dat een heks bij ons altijd iets kwaadaardigs is, terwijl dat voor hem helemaal niet zo direct vaststond. Hij was niet blij te horen dat het een kwade heks was! Ten slotte droeg hij nog de bijnaam Ashun dat schatje schijnt te betekenen. Deze naam vertelde hij aan meisjes, zodat zij hem dus schatje moesten noemen en opdat zijn vrienden opkeken van het aantal meisjes die hem met schatje aanspraken. Goede truuk! Misschien noem ik mij voortaan ook maar Lekkeregozer!
Voor, tijdens en na het eten knoopte ik een gesprek aan met ElvisKemalBabajaroAshun. Naar aanleiding van de muziekvideo’s vertelde hij dat ALLE Turkse muziek alleen maar over liefde zou gaan. Het lied van dat moment ging over een man die onterecht in de gevangenis was gekomen en nu gedumpt werd door zijn vriendin om die reden…zielig! İk revancheerde mij en legde Kemal uit waar het liedje dat op dat moment door de animatie van mijn hotel op vol volume werd afgespeeld over gaat. Het was de Duitse versie van het eendendans-liedje! İk had er nog niet eerder bij stil gestaan waar dit lied over ging, maar het gaat in 3 coupletten (1. man drinkt te veel alcohol, wordt wakker in vreemd bed, 2. man gaat flink aan de dieet, maar op een vakantie vreet hij zich ineens weer helemaal dik, 3. man vraagt stewardess die hij net kent in vliegtuig ten huwelijk, maar zij komt niet opdagen voor het altaar en vlucht naar Canada) en het refrein over dat wij mensen gelukkig niet allemaal engelen zijn, want als we altijd alles maar goed zouden doen dan zou de wereld verschrikkelijk saai worden. Ook vertelde ik Kemal dat in dit lied smurfen meezongen en deze blijken (na flink wat uitleg, totdat Kemal herkende wat ik bedoelde) ook in Turkije bekend te zijn onder de naam (vertaald naar het Engels) de Sweeties. Aangezien dit Duitse eendendans-nummer İEDERE avond (en al jarenlang) op vol volume aan het begin van de reanimatie-sessie gespeeld werd en Kemal en de andere mensen in het restaurant zich er inmiddels enorm aan ergerden, was het wel leuk dat zij nu eindelijk weten waar het eigenlijk over gaat en van wie die vervelende hoge piepstemmetjes in het nummer zijn!
İk vroeg hem of de politie er niets aan zou doen, maar hij zei dat de politie het misschien voor elkaar kreeg om het even wat zachter te doen, maar daarna zouden ze het toch weer hard opendraaien…en het toerisme saboteren…tsja daar moeten ze het in Alanya niet van hebben. Kemal had al zijn eigen sabotage-idee…hij zou wel een keer de kabel van de speakers doorknippen! Hij kende trouwens wel de manager en allerlei andere werknemers daar…hij had zelf ook in hotels gewerkt en vertelde mij een aantal verhalen over hoe de sterke drank er aangelengd werd en het eten niet echt vers en ter plaatse werd toebereid
İneens moest ik denken aan een Turkse soap die wel eens op de Nederlandse TV te zien is. Deze gaat over een rijke Turkse familie die toch ook een beetje in het criminele circuit zat, met aan het hoofd van de familie Seymen en zijn moeder. İk herinnerde mij vooral hoe iedereen constant tegen elkaar Gunaiden! zei, wat goedemorgen betekent. Kemal wist meteen wat ik bedoelde en hij keek er zeer van op dat ik deze soap kende…blijkbaar dus ook een populaire soap in Turkije zelf (hij kende de naam wel, maar ik kan het mij niet meer herinneren).
Verder vroeg ik hem of hij wist wat de reden was dat Youtube ontoegankelijk was in Turkije. Het oude verhaal helaas…een stel Scandinaviers zou negatieve video’s over Turkije hebben gemaakt en dat stond de Turkse regering (die op dit moment voor Turkse begrippen erg islamitisch is) niet aan. İk gaf aan daar erg verwonderd over te zijn, aangezien Turkije toch als redelijk democratisch/liberaal bekend staat en dit niet in het rijtje van vrijheid van meningsuiting zou passen. Er is blijkbaar nog genoeg op dat gebied te bereiken hier…ook al is er hier geen sharia (islamitische rechtspraak). Kemal moest ontzettend lachen toen ik hem vertelde dat in landen met een strenge sharia zoals İran de rechterhand van een dief werd afgehakt. Het zwart-komische hiervan is dat in deze landen altijd de rechterhand gebruikt wordt voor het eten en het handen schudden en de linkerhand altijd voor het afvegen van je kont. Als je dus je rechterhand miste, moest je eten en handen schudden met je poephand…wat dus niet echt wenselijk is in deze culturen!
Ons langste gesprek ging over inkomensverschillen tussen Nederland en Turkije. Over uurlonen en studiefinanciering. İedereen weet wel dat wij in flinke luxe leven, maar dat je voor een beetje studeren tot 1500 euro per maand in je hand gedrukt kan krijgen (İB-groep)…daar stond Kemal van versteld. Wij rekenden uit dat hij een uurloon had van 75 eurocent per uur…het was de eerste keer dat Kemal het zo uitrekende (in Turkije wordt gekeken wat je per dag verdiend) en opnieuw stond hij ervan te kijken. Ongelofelijk hoe het kan verschillen puur doordat je hier of daar geboren bent…natuurlijk is er verschil in huizenprijzen enz. enz. hier en in Nederland…maar toch! Het communisme (dat ik tot mijn 8e in Oost-Duitsland heb beleefd), leek hem op wereldwijd niveau helemaal niet zo een slecht idee…
Uiteindelijk gaf ik aan wel een toetje te lusten. Zij hadden slechts Cornetto’ s in huis en dat leek mij niet echt een traditioneel Turks toetje. İk vertelde hem hoe onze Grieks/Latijn-lerares ons Baklava had laten proeven en dat ik dat nog wel eens een keer wilde proeven in Turkije. Even later sprong hij op zijn scooter om het voor me te halen. Dat is niet bepaald een extra service hier…hier is dat normal. Hij legde uit dat zij niet van alles konden inkopen in de hoop dat iemand komt en het bestelt…het zou uitdraaien op het weggooien van veel voedsel of het voorschotelen van niet verse waren. Daar zou men in Nederland nog wel eens een puntje aan kunnen zuigen…moeten de supermarkten natuurlijk wel net zo lang open blijven als hier! Ook haalde hij met eenzelfde vanzelfsprekendheid sigaretten voor mij…
Van Baklava ben ik nu trouwens wel genezen…het is hier net zo verschrikkelijk mierzoet als ik het me herinnerde…met de honing/suiker aan alle kanten eruit druipend (voor de rest bestaat het uit bladerdeeg met allerlei soorten vullingen, waarbij de hazelnootvulling de meet traditionele variant zou zijn).
Uiteindelijk heb ik afgerekend, hem extra veel fooi gegeven, iedereen een fijne en goede nachtrust en prettige dromen toegewenst, mij geexcuseerd voor de ‘terrible’ herrie van mijn hotel, de kok nog eens in het Turks voor zijn eten gecomplimenteeerd (hierbij gesouffleerd door Kemal), en Kemal nog eens toegefluisterd dat hij het weer goed moest maken met zijn vriendin (die ook zijn baas was en aan de tafel naast ons zat) omdat alle vrouwen de meest wonderbaarlijke wezens zijn die tot meer liefde en zorg in staat zijn dan voor mogelijk te houden is.
Het was tijd om Joop weer eens te bezoeken…een wandeling van 30 seconden. Hij bood mij thee aan en aangezien ik daar al op gehoopt had, ging ik voor zijn heerlijke appelthee uit de minieme, arabisch gevormde glaasjes die hij heeft. Laat ik meteen even iets recht zetten (ik ben heeeeeel slecht in leeftijden schatten)...Joop is 33, niet in de 40! Joop gaf daarna meteen aan dat de volgende dag 4 Nederlandse meisjes bij hem een tour zouden komen bestellen en dat hij er dan voor zou zorgen dat ik bij hen in de Jeep terecht zou komen…hij is blijkbaar echt bezorgd om mijn single-status! Maar dat is dus nog even afwachten…
Omdat ik die nacht zo een heerlijke droom heb gehad, had ik mij al voorgenomen met Joop over dromen te spreken. Het komt erop neer dat de Turkse cultuur dromen toch vaak voorspellende krachten toebedeelt (mooi!). Met je droom ga je soms naar een uitlegger die er soms nog wat kaartleggerij en koffiedik lezen bij haalt. Joop vertelde hoe hij toen hij jonger was en nog bij zijn ouders op het platteland woonde had gedroomd dat hij eieren had opgeraapt en die ineens liet vallen en deze kapot gingen. De dag erna vloog een kamer in hun huis in brand. Drie jaar later droomde hij dezelfde droom en opnieuw vloog de dag erna weer een kamer in brand. Voor hem was het bewijs geleverd…ik deed het af als toeval en supertoeval. Joop gaf toe dat er wel een reden voor de brand leek te zijn (een erg hete oven die een houten kast die ernaast stond zo verwarmde dat deze in brand vloog), maar vond het te veel toeval…alhoewel hij wel accepteerde dat het toeval zou kunnen zijn. İk gaf aan dromen te zien (en dat is uiteraard niet mijn idee, het is toch enigszins wetenschappelijk onderbouwd) als het nachtelijk opruimen van de hersenen van de indrukken van de voorgaande dag/periode waarbij deze langs het geestelijk oog gevoerd worden en zo wel eens een redelijk samenhangend verhaal, een droom, gecreeerd werd. Als voorbeeld nam ik mijn droom van de voorgaande nacht, die naar mijn idee verwees naar de aspecten ‘geen alcohol drinken’ (wat ik hier bijna dagelijks ‘moet’ zeggen), ‘liefde’ (Joop had de dagen ervoor altijd al aangegeven, mij in een Nederlandse groep meiden te plaatsen in een van zijn tours, wat uiteraard nog wel eens op een verliefdheid zou kunnen uitdraaien) en ‘moeite hebben met een rustig plekje voor wat gescharrel te vinden’ (wat in Harry Potter 6 een veel voorkomend thema was). Opnieuw kreeg ik Joop weer zo ver dat hij in ieder geval accepteerde dat het mogelijk was dat dromen zo in elkaar zaten.
Nu we toch al in de bovennatuurlijke zaken zaten, vertelde Joop hoe hij ooit iemand op de Turkse TV had gezien, die de kijkers opriep zomaar een getal in gedachten te nemen en dan, in ieder geval wat Joop betreft, het cijfer juist raadde (9 in dit geval). İk had hetzelfde wel eens meegemaakt met David Copperfield die op TV magnetische speelkaarten op de camera plakte, de kijker er een liet aanwijzen en dan stuk voor stuk de andere kaarten wegnam totdat de door mij gekozen kaart overbleef. İk vertelde Joop hoe dit soort truuks er vaak voor zorgen dat men vooraf al zo gemanipuleerd werd dat wij datgene kiezen wat men ons wilde laten kiezen. İk weet er ook niet helemaal het fijne van, maar ik gaf als voorbeeld dat eerder in dat TV-programma van Joop misschien al regelmatig onopvallend in de achtergrond een 9 getoond werd. Deze 9 wordt dan niet bewust gezien, maar wel in de hersens opgeslagen en dan weer opgeroepen zodra gevraagd wordt een willekeurig getal in gedachten te nemen (dat op dat moment dus al lang in de gedachten is geplant). Joop kon zich er wel iets bij voorstellen.
Nu kwamen we bij een wellicht heikel onderwerp aan…religie. Joop is een erg vrijzinnig moslim, zoals er zoveel in Turkije zijn. Eigenlijk net als zoveel Nederlanders hun christelijk geloof invullen…wel meedoen aan tradities in de jeugd (bijvoorbeeld onze doop en communie vs Joops besnijdenis) en de prettige tradities zoals Kerstmis, maar niet de lastigere kanten volgen (iedere zondag naar de kerk vs 5 keer bidden per dag of vasten tijdens de Ramadan). Het moslim zijn voor Joop lijkt mij veel meer het deel uitmaken van een groep dan van een geloof…glimlachend beschuldigde ik Joop ervan geen moslim maar een Turk te zijn.
We hadden het nog over een ander religieus onderwerp dat mij na aan het hart ligt. Het ‘opdringen’ van het ouderlijk geloof aan hun kind. Natuurlijk is er nooit echt sprake van dwingen, maar wat kan een kind anders doen dan zijn ouders imiteren…een handeling waar opvoeding op gebaseerd is. Toch zou ik het veel prettiger vinden als men tot bijvoorbeeld het 16e of 18e levensjaar kon wachten, dan een Bijbel, een Koran, Boeddhistische en Hindoeistische geschriften enz. enz. op tafel zou leggen en het kind zou laten kiezen. Mijn favoriete argument in deze discussie was het volgende: Joop, stel, het is nu het jaar waarin Mohammed zijn boodschap van de engel Gabriel kreeg (610 na Chr. *wikipedia ftw*) en hij loopt nu hier de straat langs. Natuurlijk was er al een islam voor dit moment, maar Mohammeds profetien zijn wel een immens belangrijk keerpunt in de islam, oftewel eigenlijk gewoon een nieuw geloof onder dezelfde naam. Mohammed stapt op je af en vertelt hem over zijn geloof, jij denkt ‘hmm…klinkt helemaal niet zo slecht’ en besluit hem te volgen. Zo moet het ooit gegaan en begonnen zijn. İs het dan niet ook zo dat het tegenwoordig ook zo zou moeten kunnen gaan? En zou Allah of God of Boeddha *of het Flying Spaghettimonster* niet veel blijer zijn met een volgeling die op zijn 18e volledig onbeinvloed voor het geloof van Allah/God enz. zou kiezen in plaats van door zijn opvoeding die kant op geduwd is, niet beter wetende?
Verder durfde ik het aan te stellen dat religies perfect waren voor de regeringsloze/wetloze tijden van weleer. Waar alleen een autoriteit als God (die toch de bliksems maakte en de aarde liet schudden) ervoor kon zorgen dat men zich aan de vele positieve geloofsregels ging houden (zoals de 10 geboden). İn de veel recentere geschiedenis zijn deze religies niet meer de orde scheppende krachten geweest, maar oorzaak geworden van vele vele bloedige conflicten. Nu wij autoriteit van bepaalde groepen mensen accepteren (democratisch gekozen regeringen enz.) is er toch geen noodzaak meer voor een geloof?!
Joop reageerde heel verkwikkend: ‘Weet je…Life is Life.’ (en we zongen beiden Nanaaananana!) *en van binnen zong ik nog wat verder over partituden uit het universum en een lange gang met een donker licht aan het eind* *Life is a huge chainquest!*. Hij voegde eraan toe dat je gewoon een goed mens moet zijn, moet lachen en helpen en zorgen dat je je netjes en met respect tot iedereen gedraagt. Wat een geweldige kerel die Joop, he?
İntussen vroeg ik Joop of we waterpijp konden roken en meteen ging hij aan de slag, haalde de vochtige en kleverige appeltabak tevoorschijn…pakte zijn mooie grote glazen waterpijp, deed het kooltje aan en prepareerde de pijp. Hij waarschuwde mij dat het geen goede kwaliteit tabak was…deze had hij cadeau gekregen. We probeerden het, maar hij had gelijk…er was weinig te hijsen. We spraken af het de volgende dag opnieuw te proberen en de tabak in de tussentijd nog wat te laten drogen.
Een laatste uitgebreid gesprek ging over waarom mensen naar Nederland met vakantie zouden willen gaan (want volgens hem regent het er slechts 2 weken per jaar niet). Als eerste schoot mij het fietsen door de mergelgrotten te binnen. Maar even later noemde ik ook de Keukenhof, het strand en de campings vol met Duitsers en uiteraard onze culturele schatten…in gebouwen en de gebouwen zelf. İk noemde de Amerikanen die zelf slechts een korte geschiedenis hadden en wier cultuur een mengsel was van de culturen waar al die Amerikanen ooit oorspronkelijk vandaan kwamen. Zo zijn er Amerikanen die hun wortels in Nederland komen opzoeken. En natuurlijk het Nederlands gedoogbeleid…Joop had inderdaad in Nederland wel eens wat geblowd en gaf aan toen verschrikkelijk te hebben gelachen, maar ook te hebben gehuild…
Het was nu bijna half 2 ‘s nachts en ik maakte mij op om te vertrekken. Toen had ik nog een idee! İk had al eerder tegen Joop geopperd (want ik was vast besloten hem op een of andere manier met zijn zaak te helpen) dat hij misschien een richel met water op zijn terras zou kunnen aanleggen waarin de gasten hun voeten konden koelen als ze bij hem aan tafel zaten…een gimmick dat hem van de rest zou onderscheiden en waarmee hij als openingsargument mensen zou kunnen lokken. İk besefte dat het daar nooit van zou komen, maar bedacht nu wel een alternatief. Joop zou best wel eens een stel grote emmers met water kunnen vullen en die als voetenbad kunnen neerzetten…Joop had er wel oren na en het zou me niets verbazen als hij het zo heeft ingericht, voordat ik hier vertrek…ik houd jullie op de hoogte!
İk sloot mijn avond af met een beetje HP 7 en wat TV. Zoals iedere nacht tot nu toe, viel ik meteen in slaap.
Zaterdag 31 mei
Alweer een prachtige dag in het vooruitzicht en dat terwijl ik nog dik een week te gaan heb!
Deze keer had ik blijkbaar flink uitgeslapen, ik redde het nog net om bij het zogenaamde uitslapersontbijt aan te kunnen schuiven. Een verschil in wat er aan voedsel verstrekt wordt, heb ik echter niet opgemerkt.
Na het ontbijt even lekker douchen (had ik overgeslagen om het ontbijt te halen) en opnieuw verraste de kamermeid mij. Ze maakt er een gewoonte van om aan te kloppen als ik in mijn onderbroek of nog minder in de badkamer sta en ik heb er geen problem mee dus laat ik haar gewoon binnen. Volgens mij had ze al eerder geklopt tijdens het douchen, maar zij zal uit mijn niet antwoorden in combinatie met het geluid van de douche en mijn uitbundig zingen afgeleid hebben, dat het even niet kon. Zoals altijd doe ik mijn best om flink wat Turks rond te strooien, waar zij steeds om moet giechelen. İk speelde ook met de gedachte haar te vragen mijn rug van zonnemelk te voorzien, maar ik wil haar niet (nog verder) in verlegenheid brengen…
Kort bezoekje aan Joop, zoals iedere dag minimaal 1 keer, die mij kon vertellen dat het viertal Nederlandse dames nog steeds niet langs was geweest en hij dus nog steeds op zoek was naar de perfecte groep voor mijn geplande Jeep-safari…komt nog wel goed hoor! Verder bevestigde hij opnieuw ons gezamenlijk bezoek aan het Auditorium…een nachtclub die een paar kilometer van Alanya ligt, de enige plaats waar hier na 3 uur nog gefeest kan worden. Schijnt echt een megadisco voor zo een 5000 man te zijn met swimming pool, karaoke en wat niet nog meer! İk vroeg Joops baas (die er niet altijd is) nog even hoe hij zijn talen geleerd had en dat was puur van het luisteren naar en praten met de toeristen. Petje af!
Nog een korte anekdote tussendoor voordat ik het vergeet. De dag dat ik mijn SCUBA-tour had, was ik nog even in een andere supermarkt in de buurt van Joops kantoor (Dohans winkeltje was nog niet open). Daar zag ik hoe iemand 2 losse eieren afrekende!
Op deze zaterdag was Dohan echter al wel geopend en ik kocht er een ijsje voor onderweg naar het internetcafe. Toen viel mij ook voor het eerst de 3 meter brede zelfgemaakt poster in zijn winkel op: Gesamtnutz geht vor Eigennutz. Oftewel het wel van de gemeenschap staat boven dat van het individu. İk moest hem even feliciteren met dit mooie motto…echt iets voor een oud-soldaat lijkt mij.
İn het internetcafe (waar ik dus het verslag dat ik gisteren online heb gezet schreef) had ik inmiddels al bijna alle soorten drankjes die men hier verkoopt al een keer genuttigd. Behalve het mineraalwater met vruchtaroma. Dat is echt heeeeeerlijk! Kersensmaak is mijn favoriet en het is echt superverfrissend. De kleur is gewoon de normale kleur van water en het vleugje vruchtensmaak doet het hem gewoon! Tussendoor stap ik regelmatig even buiten om mijn benen te strekken en een sigaretje te roken. Daar was ik getuige van 3 kinderen die zich vermaakten met een geimproviseerd springtouw…steeds wisselden zij van beurt als de actuele springer af was…wordt dat nog steeds in Nederland gedaan of is het ook bij de zeer jonge jeugd computer computer computer wat de klok slaat?
Daarna maar weer eens naar het strand…de internetcafe-uitbater merkte net daarvoor op of ik niet ook nog eens naar het strand moest gaan? Want inmiddels heb ik toch al een flink aantal uren hier doorgebracht. İk zei dat ik daar inderdaad nu naartoe ging en dat 16 uur daar sowieso een perfect tijdstip voor is. Het wordt namelijk afgeraden om tussen 12 en 16 uur in de volle zon te gaan liggen. İk heb dat al wel eens gedaan zonder te verbranden (factor 50 moet het hem toch doen??), maar laten we het lot niet (iedere dag) tarten! Op het strand zelf was het opnieuw dezelfde luxe aaneenrijging van colaatje halen, peukje roken, HP 7 lezen, water inspringen en weer van voor af aan. İk ruim trouwens altijd mijn peukresten op als ik weer vertrek, maar deze keer zag de ook met schoonmaken bezig zijnde strandmedewerker dit en leek daar erg blij en verrast door te zijn. İk gaf aan dat ‘We all must keep the beach clean!’ en hij knikte instemmend. Door mijn late aankomst op het strand en daardoor ook late vertrek (half acht ongeveer…maar de zon scheen nog steeds even lekker en het was niet eens nodig nu al te vertrekken) was het water redelijk leeg en kon ik eens proberen om met de vele mooie platte steentjes aan de waterkant deze over het water te ketsen. Twee keer ketsen is mijn huidig record, maar het is flink lastig met al die golven! Er liggen trouwens echt veel van deze steentjes langs het gehele strand aan de waterkant. Het strand moet je je dan ook als volgt voorstellen: de brede op een snelweg lijkende strandboulevardweg, dan het brede voetpad van deze boulevard (met veel palmbomen), een trappetje naar het strand, met daar meteen een zoetwaterdouche en een kleedhokje, met daarachter de strandbar van zo een 10 vierkante meter, dan het kleine bijbehorende terrasje, dan een rij of 8 aan ligstoelen met parasols, dan een stuk van een meter of tien aan leeg strand (waar ik dus altijd ga liggen), dan een strook van een meter met allerlei kleine en grotere gladgeschuurde steentjes, dan de waterlijn en dan nog een strook van een meter of twee van dezelfde steentjes waarna het voor de rest zandgrond in het water is. Als je 1 meter het water in loopt sta je al tot je heupen in het water. Het loopt dus ook zeer steil af en dat maakt het uit het water komen er niet gemakkelijker op, want dat is ook waar de onderwatersteentjesstrook ligt. Het is echt klimmen geblazen over wegglibberende steentjes…vooral toen ik nog mijn blaren had was dat een aardige opdracht *quest numero zoveel!*.
Op weg naar het hotel nog even langs Joop, die verder geen nieuws had, maar mij wel liet zien hoe aardig de appeltabak, die wij die avond voor de 2e keer zouden proberen te waterpijpen, in de zon aan het drogen was. Ook gaf ik aan dat het in principe mijn planning was om dinsdag a.s. de KAZ-tour te doen (kom ik nog op terug zodra ik die heb gedaan) en donderdag de Jeep-safari (idem dito). Behalve natuurlijk als Joop een onwaarschijnlijk gezellige Jeep-safari-groep zou tegenkomen…daarvoor mochten de plannen tot op het laatste moment nog gewijzigd worden.
Deze avond at ik maar weer eens in het hotelrestaurant met als enige vermeldenswaardigheidje dat ik nu eens zo een groen mini-appeltje geprobeerd heb die daar ook in een mand naast ander fruit uitgestald lagen. Niks appeltje! Het bleek een pruim te zijn, die ik naar ik aan mag nemen wel rijp bevonden was (anders zouden ze ze toch niet neerzetten?), maar qua kleur (lichtgroen dus) en smaak (als Baklava het toppunt van mierzoet is, dan was dit de Mount Everest van mierzuur) mij daar toch aan liet twijfelen!
İk had naast het internet cafe waar ik altijd kom al een kledingwinkeltje gezien met een rek vol korte (zwem)broeken voor 10 Turkse Lira per stuk (net iets meer dan 5 euro…zo goed als gratis dus) en ik had mij voorgenomen om er 3 te scoren en dat deed ik dan ook vrij snel. Hele aardige verkoopster, die in de tussentijd haar ongeveer 6-jarig dochtertje de fijea kneepjes van het vak leek te leren. Uiteraard heb ik ze allemaal eerst gepast! Dat kon ik mooi combineren met een laatste bezoek deze dag aan het internet cafe om nog eens te proberen de video’s van mijn site aan de praat te krijgen en alle anderen die ik van mijn verblijf op de hoogte wilde houden (tot nu toe had ik alleen mijn ouders en zusjes van het adres voorzien, aangezien de video nog niet werkte) te mailen of op andere wijze te communiceren (fora). İk hoop dan ook dat mijn site inmiddels ook bezocht wordt door mijn studiematen, mijn vrienden van mijn middelbare school, mijn vader in Duitsland, mijn collega’s *incl. de Susa-brigade*, mijn huidige en vorige hockey-team, *mijn WOW-guildies,* het reisbureau en mijn scriptiebegeleider. Wellicht ook nog door de een of andere Googlelaar die eigenlijk alleen maar wilde weten of Steve McQueen of Steve İrwin of Steve van Beverly Hills enz. ooit in Turkije is geweest…
Verder heb ik nog ‘niet-vakantie-nieuws’. Aangezien de examencommissie van mijn universiteit de 29e vergaderd heeft en ik vanaf die datum mijn eindcijfer voor mijn scriptie kon verwachten, controleerde ik de website waar ik dat kan nakijken en bleek ik een 7 te hebben gescoord! Natuurlijk ga ik altijd voor de 10 *İk had een 10 kunnen hebben!*, maar ik denk dat ik wel tevreden ben (het had ook erger gekund!)…mits mijn scriptiebegeleider nog een laatste toelichting hierbij wil gaan geven, wat hij vast nog zal gaan doen.
İnmiddels was het na half twaalf en ik wilde die avond ook nog uitgaan…deze keer voor het eggie en niet alleen maar om de sfeer te ruiken om daarna İbrahim af te schudden! Aangezien het pas om middernacht druk werd en om 3 uur de muziek uit zou gaan, was het mijn plan om daar tegen 1 uur aan te komen kakken. Kan je toch 2 uur lang flink uit je bol gaan dansen, zijn de menselijke studieobjecten al lekker zat, zodat ik de Homo Zuiplappus op zijn best in zijn natuurlijke habitat kon bestuderen (na dansen, mijn favoriete bezigheid in een uitgaansgelegenheid) en zou ik zelf niet te veel van de superdure drankjes te hoeven aankopen om 2 uur te overleven.
Maar ik had Joop beloofd die avond ook de inmiddels gedroogde appeltabak te komen waterpijpen, dus besloot ik eens te gaan rennen…en dat is best serieus met al die hoogteverschillen en steile straten hier in Alanya! Joop zei ‘Eindelijk!!’ toen ik om de hoek kwam rennen, blijkbaar had hij een jong Nederlands stelletje uit Bilthoven op mij laten wachten. Al anderhalf uur lang…Joop had mij toch wat eerder verwacht. Maar ik weet dat je je met Joop niet kan vervelen dus dat zat wel goed. Ook zat er er een Nederlands-Chinees ouder echtpaar aan tafel dat ik al eerder had gezien en die dus blijkbaar ook erg ingenomen waren met Joop (Joop had me al eerder verteld dat sommige van zijn klanten zelfs bij hem gingen zitten, dan de kebab-lijn belden en dan ter plekke dineerden…moet ik ook nog eens proberen!). De Chinese man bleek een Chinees chefkok te zijn en ik vroeg hem dan ook meteen of hij ook kogelvis mocht toebereiden (kogelvis is een vis zo rond als een bal met vele supersupergiftige stekels die in Azie als delicatesse geldt en alleen door koks met een bepaald diploma mag worden toebereid en geserveerd…als je namelijk bij het fileren per ongeluk het gifreservoir van de vis aansnijdt, en dat niet doorhebt, is het hele filet meer dan dodelijk vergiftigd…ik heb begrepen dat het examen voor dit diploma als volgt verloopt: de kok bereidt de vis, maar het is niet de examinator die de vis daarna proeft, nee, de kok moet hem zelf opeten en als deze dan ter plekke crepeert…tsja…dan ben je dus niet geslaagd!). Deze Chinees had dit examen echter niet gedaan. Dit oudere echtpaar vertrok even later en ik hadden het nog ongeveer een uur lang gezellig met het jonge stel en Joop.
Ook was Joops schildpadje erbij (die hij als naam het Turkse woord voor schildpadje had gegeven…ook werd een foto gemaakt van het schildpadje met een sigartet bij zijn bek) en de rondstruinende buurthond die door Sven Jos werd genoemd (toen ik hem erop wees dat het een teefje was, werd zij omgedoopt in Josien). Nu het onderwerp naamgeving eenmaal aangesneden was, moest Joop ook op de proppen komen met zijn echte naam, die Veysel bleek te zijn. Verder besefte het jonge stel tijdens ons gesprek, tot hun oprechte verbazing, dat zij eigenlijk helemaal geen hobby’s (meer hadden) en zij voorspelden mij hetzelfde zodra ik (weer eens) in een relatie terecht zou komen. Toen ik aan kwam rennen stond de waterpijp trouwens al helemaal geprepareerd klaar, maar opnieuw moesten wij deze goedkope fruittabak afkeuren…alle smaak die ik proefde, leek enkel van de langs de tabak stromende lucht afkomstig te zijn en niet van een eventueel smeulende tabak. We kregen die verdomde tabak gewoon niet in de fik! Joop nam zich voor de volgende dag goede kwaliteit te gaan scoren, dus staat dat voor vandaag, 1 juni, ook nog op het programma.
Voor mij werd het tijd om naar de haven met de disco’s te vertrekken, maar ik wilde mij eerst nog even omkleden (nu ik korte broeken had gekocht, zou ik ze meteen gaan dragen ook) en mijn korte haar van een vleugje inmiddels bijna vloeibare gel voorzien (dezelfde Turkse hitte maakte van mijn Labello-stift ook een kokertje met lippen-creme). Het jonge stel zou gaan slapen, maar wilde nog even mijn hotelkamer bekijken na wat ik hun daarover had verteld. Slapen tussen twee lift-machinekamers, in de enige kamer van mijn hotel zonder balkon, op een niet bestaande verdieping, alleen bereikbaar via een niet voor mij bestemde deur (STAFF ONLY weet je nog?). Nu ik erover nadenk lijkt het wel iets van Harry Potter weg te hebben, want zoals je wellicht weet, vertrekt de trein die de leerlingen naar de toverschool Zweinstein brengt vanaf peron 9-3/4 (mijn kamernummer begint met een 6, maar zit dus eigenlijk op de zevende verdieping…eigenlijk verdieping 6 ½ dus!) en is dat perron alleen bereikbaar door door een massief lijkende muur te stormen die een illusie blijkt te zijn (wat toch overeenkomsten heeft met het bereiken van mijn hotelkamer via een STAFF ONLY-deur). Wat mijn Bilthovense gasten meteen opviel, is dat ik gewoon de airco kon aanzetten als ik vertrok, terwijl zij blijkbaar het aanhangsel van hun kamersleutel waar het kamernummer op staat in een soort gleuf in hun kamer moeten plaatsen om allerlei elektrische zaken te laten werken…dat was blijkbaar niet zo geinstalleerd op verdieping 6 ½ (tot nu toe het enige voordeel dat mijn kamer, naast het uitzicht, lijkt te hebben).
Zij gingen slapen, ik kleede mij snel om, en liep met een stevige looppas naar Bellman (toch nog zo een 40 minuten lopen), de disco die ik voor vanavond op het oog had, aangezien deze als enige volledig dakloos is en mij dat best wel tof leek! İk bestelde een Red Bull, verwachte nog wat wisselgeld van mijn 10 Lira (iets meer dan 5 euro), maar ik bleek toevallig precies het juiste bedrag gegeven te hebben. Het is inderdaad duur hier! Nu eerst maar eens de kat uit de boom kijken, of kan ik beter zeggen de vele dansende meisjes van de enorme bar af kijken? Op televisieschermen werden futuristische Japanse tekenfilms afgespeeld (Manga) en zo nu en dan slingerde het WC-papier-kanon een kuub WC-papier over de toch vooral stilstaande menigte. Het viel mij tegen dat er niet echt 1 dans- en 1 zit/sta-gedeelte was. Er werd al bijna niet gedanst (behalve op de bar dan) en de andere mensen die dan nog wel dansten stonden vaak over de hele disco verspreid. Na een blok van wat Turkse liedjes kwamen de bekende Westerse liedjes met een flinke beat weer aan de beurt en ging ik op mijn eigen lege plekje non-stop tot 3 uur uit mijn dak. İntussen stak het barpersoneel zo nu en dan een rode ‘flare’ af of spoot de bardansers nat met mineraalwater. Aan de tafel naast mij waren twee Turken van ver in de 30 (vergeef het me als ik leeftijden opnieuw verkeerd inschat) twee hele jonge (18 a 17 leek mij) meisjes vrij direct te versieren. Het werd mij snel duidelijk dat zij, hoe meer deze pogingen verhevigden, des te minder ervan gediend waren.
Diegene die het meest lastig werd gevallen stond op een gegeven moment op en ging vlak voor mijn neus ‘met mij’ dansen. Deze naar mijn mening onmiskenbare boodschap werd de twee Turken pas echt duidelijk toen dit Russinnetje met allerlei traditioneel-Russische handgebaren (dat zij Russisch was, had zij meer in zeer zwak Engels snel toevertrouwd), zoals boksbewegingen, de internationale middelvinger van afkeuring, en wegwuifgebaren, de Turken probeerde te lozen…die zich inmiddels steeds meer concentreerden op het meisje dat was blijven zitten. Niet veel later waren de twee Russinnen en de Turken (naar ik aanneem apart van elkaar) vertrokken, mijn danspartner nam niet eens afscheid van mij (boehoehoe). İntussen bleek een barman, terwijl ik mij even had weggedraaid, de tafel snel leeggeruimd te hebben, waar ik mijn 2e, nog bijna volle glas Red Bull, had staan! Het barpersoneel lijkt je ineens een stuk minder te verstaan als je klaagt over zomaar opgeruimde drankjes, dan als je ze wilt bestellen. İk liet het er uiteindelijk maar bij zitten, maar had voortaan mijn antwoord paraat, mocht men mij aanspreken op mijn geringe consumptie die avond of bij mijn volgende bezoek (ik drink toch al alleen maar voor de dorst, aan mij hebben ze daar niet veel!): Waarom zou ik iets bestellen als het wordt weggepakt voor ik het kan drinken?
Een half uurtje later ging de muziek uit, stond ik voor het eerst stil in zo een anderhalf uur en ging ik de disco uit. Op de luidsprekers was nu alleen nog maar reclame te horen voor de gratis pendelbus die hen die nog wilden doorfeesten naar het Auditorium buiten Alanya zou brengen. Dat gebeurde vooral in het Russisch en slechts sporadisch in het Engels (Joop vertelde mij dat de baas van Bellman ook het Auditorium bezat). De echt doorgewinterde uitgaans-Turken vermaakten mij door woord voor woord de Russische reclametekst mee te bleren…hilarisch! Direct voor de deur stond een fontein en ik ging op de rand een sigaretje roken. Aan de andere kant van de fontein gaf een jonge Turk een indrukwekkende breakdance-demonstratie en toen ik mijn goedkeuring met opgestoken duim toonde, kwamen hij en zijn maatje naar me toe. Om mijn aansteker te lenen en even te babbelen. De breakdancer leek met zijn kapsel en superstrakgespierde lichaam recht uit een Dragonball Z-aflevering gestapt te zijn (of uit de Manga op de TV’s in Bellman). Zij gaven aan nu op zoek te gaan naar wat dames die zij die nacht hun bed in konden slepen, nadat zij eerst naar het strand zouden gaan ‘to fly’ (waarmee zij het roken van een jointje bedoelden). İk sloeg hun typisch Turkse, gastvrije uitnodiging af en maakte mij op om naar mijn hotel terug te gaan.
Maar een beetje trek had ik inmiddels wel gekregen en ik ging voor zo een gekookte maiskolf met zout, die ik al eerder in dit verslag had beschreven. Best goed te doen, maar daarna kocht ik wel meteen een flesje cola voor onderweg…het is alsof de hele toeristenindustrie hier in 1 groot complot samenwerkt…de voedselbereiders gooien overal massa’s zout op (herinner je je nog de gratis zoute popcorn die İbrahim en ik in de Zapfhahn kregen voorgeschoteld?) en de drankverkopers profiteren daar weer van…aan het eind van de nacht krijgen de voedselbereiders vast en zeker hun aandeel toegestopt! Zoals zo vaak in het buitenland, liepen ook hier rozenverkopers door de disco’s en na sluitingstijd op straat. İn dit geval werden echter heel jonge en smoezelig en ziek uitziende kinderen gebruikt. Als zij mij aanklampten gebaarde ik alleen dat ze beter naar bed kunnen gaan. Een van de meer brutale kinderen gebaarde terug dat hij dat zou doen nadat ik een roos van hem gekocht had. Kon ik eigenlijk wel waarderen, maar dus niet met een aankoop mijnerzijds.
Op de terugweg deed ik mijn laatste twee observaties van Alanya die dag. ‘s Nachts rijden honderden taxi’s langs de hoofdstraat en de haven en als je dus op de stoep liep, stopte iedere taxi naast je om je een rit aan te bieden. İk heb wel 40 keer ‘Merhaba’ (hallo) gezegd en daarna met hoofd en hand nee geschud. Waarschijnlijk nog veel vaker heb ik al die Turken ge-Merhaba-d die blijkbaar een baantje hadden als winkel-nachtbewaker. Want, zoals ik al eerder in dit verslag had aangegeven, de halve winkel staat hier op straat en aangezien men toch zo een 16 of meer uur per dag geopend is, is het blijkbaar minder moeite speciaal iemand in te huren die de hele nacht voor de gesloten winkel tussen alle goederen blijft zitten, dan om telkens alles naar binnen te verhuizen. Binnenkort zal ik er eens een aanspreken om te kijken hoe het precies in elkaar zit.
İn het hotel aangekomen, kwam ik nog even een Western op de Oostenrijkse TV tegen met een stomme (als in niet kunnen spreken) Cuba Gooding Jr. als bankovervaller in de leer. Bij zijn eerste overval schoot hij zichzelf in zijn voet en ik moest hard lachen hoe hij leek te schreeuwen van de pijn, maar dus geen geluid produceerde…met een glimlach op mijn gezicht viel ik opnieuw als een blok in slaap.
Zondag 1 juni
Die ochtend had ik het uiteindelijk gehad met me kamer. Een balkon werd niet echt door mij gemist, maar slapen tussen de twee machinekamers van de hotelliften en het moeten doen met het nu vooral helemaal niet meer uit de kraan komende water, deed mij besluiten de receptie eens te bezoeken.
Het was er echter te druk naar mijn smaak dus besloot ik eerst eens te gaan ontbijten bij een restaurantje dicht bij het strand, waar ik de vorige avond een aanbieding voor een goedkoop Full English Breakfast zag hangen. Op weg daarnaartoe sprak ik Joop nog even over een eventueel uitgaan later in de vakantie en sprak Dohan van de supermarkt om de hoek mij aan. Welk eau de toilette ik gebruik, wilde hij weten. Deze informatie wilde ik best delen en ik dacht even te beseffen waarom hij het wilde weten, toen ik ‘Joop!’ antwoordde. Maar het had weinig met Joop te maken, Dohan was enkel en alleen gek op deze specifieke geur. Ik bevestigde hem dat het inderdaad gewoon Joop! was met de dieppaarse kleur. Hij vroeg mij het mee te nemen en ik besloot pas later te vragen wat hij nu precies ermee wilde…laat ik het eerst maar eens meenemen.
Het English Breakfast was zoals verwacht erg Full; 2 eieren op toast, witte bonen, bacon, paddenstoelen, een worstje, friet en een warme tomaat met daarbij een goed glas verse jus…een sap die ik hier steeds meer ben gaan waarderen. Naast mij genoten twee jonge Ierse stellen van eenzelfde ontbijt. De ober wees naar hun blauwgele voetbal en vroeg hen “You know what team?”…Zweden was niet het team waar hij op doelde en verder wisten de Ieren het niet…”Fenerbahce!” zei hij met een glimlach. Even later komt de bedrijfsleider langs, doet een dribbeltje met dezelfde bal en vraagt de Ieren “Know what team?”, zo droog als talgpoeder antwoordt de Ier: “Fenerbahce.”, alsof hij het al jaren weet…zonder een spier te vertrekken. Twee tellen later schoot het hele terras in de lach…
Op weg naar het internetcafé voor een korte mailcheck zie ik nog een mooi voorbeeld van de plaatselijke taalmarteling. Op een krijtbord prijkt trots: ‘Day of the Menu: Turkish Kebab’. Ik zal er nu maar mee ophouden, want anders kan ik wel alles gaan vermelden uit deze enorme voorraad aan taalverknoeiselingen. In een gesprekje buiten het internetcafé met enkele jongeren bevestig ik mijn verwachting dat de vele metalen tonnen op de daken van alle huizen de warmwatereservoirs zijn van het water dat op hun daken in een soort van zonnecollectoren wordt opgewarmd. Ziet er eigenlijk best modern uit, al die collectoren…dan vraagt een van de jongeren mij waar ik vandaan kom en mijn naar Nederland verwijzende reactie roept bij hem maar één beeld op. Hij spreidt zijn armen in de lucht en roept: SENSATION WHITE! Hij blijkt echter nog nooit in Nederland geweest te zijn…
Deze keer is de hotelreceptie vrij voor gebruik. Ik had mijn gesprek goed voorbereid in 4 fases. Eerst zou ik naar de favoriete taal vragen. De zeer knappe Turkse jonge dame gaf “Deutsch” aan. Fase 2: Waar kan ik dichtbij pinnen? Helaas allemaal bij de strandboulevard glimlacht zij naar mij. Een pinapparaat om te betalen, moet ik trouwens nog steeds tegen komen. Fase 3: Vanwege een zwaar boekentekort (HP 7 gaat hard), zoek ik een boekenwinkel met buitenlandse boeken. Er blijkt er slechts één te bestaan en ik krijg een volledig adres met routebeschrijving uitgewerkt. Fase 4: Op het allerlaatst naar mijn addertje onder het gras. Nu zou het serieus worden…ik wil water in combinatie met een geopende kraan! In twee Germaanse zinnen had ik de situatie toegelicht…dan een kort telefoontje van haar kant en het was geen enkel probleem. De volgende dag zou ik om 13 uur naar een andere kamer mogen verhuizen! *Knap, weet hoe een telefoon werkt en klantgericht…ik weet nog wel een baantje voor haar!*
Tijd om nog een hapje zon te genieten, dus op naar het strand. Op weg ernaartoe show ik hoe blij ik ben met mijn nieuwe korte broek, want mijn weg loopt langs deze winkel en de verkoopster zit altijd voor de deur. Op het strand besef ik hoe mijn zelf-insmeer-techniek steeds verbetert. De uitdaging is natuurlijk de rug, maar de revolutionaire techniek waarbij ik juist crème op mijn handrug doe, werpt zijn vruchten inmiddels af.
Vanuit het strand ging ik op zoek naar een pinautomaat en kwam onderweg nog in gesprek met Angelman (echte naam Mozes, ook zo een tourverkoper) die mij doorstuurde naar het restaurant ernaast waar Gino (de bedrijfsleider) me bewerkte en ik beloofde er eens te komen eten. Was niet lastig, omdat een slogan als Beste Steak van Alanya bij mij wel aanslaat. Ook kwam ik schoenverkoper Ramazan tegen, die geen uitzondering was op vele jonge werkers hier…ze sparen voor hun studie. Over drie dagen zou hij beginnen aan een studie psychologie, alhoewel hij het niet kon uitspreken. Naja daar had hij dan nog een dikke drie dagen de tijd voor…inmiddels begin ik mij af te vragen of een dergelijk voornemen niet gewoon onderdeel is van het verkooppraatje…
Tijdens een stel kipvingers bij de plaatselijke BK (de Mac is er ook), doorzoek ik de kaart op verschillen met ons menu in Nederland. Blijkbaar hebben ze hier een Beanburger…oftewel een Falafelburger…die moest ik onthouden voor een volgend bezoekje.
Bijna aangekomen bij mijn hotel ontmoet ik Sven en Kim terwijl ik even in gesprek was met Elvis Presley voor zijn restaurantje. Ze zijn boos op Joop. Blijkbaar dacht Joop dat je de 100cc motorscooters hier mocht besturen met slechts het nummer van je gewone rijbewijs op zak. Begrijp me niet verkeerd, het is voldoende om het nummer op zak te hebben, maar dan moet het wel een motorrijbewijs zijn bij deze motorscooters. Volgens Joop zou dat dan nog maar net zo zijn ingesteld. De politie vroeg om 800 euro! Maar Joop was snel gebeld en zocht het stel in de bergen op…hij onderhandelde met de politie en kreeg de boete omlaag naar een ‘onderhandse transactie’ van 60 euro. Die kwamen wel uit de zak van Sven en Kim. Later gaf Joop hen slechts 30 euro terug, terwijl hij een garantie had gegeven dat het met het rijbewijs in orde zou zijn. Altijd weer verrassingen in Turkije…
Maar dat was iets tussen hen en Joop. Ik begon Joop steeds minder als verkoper en steeds meer als een plaatselijke vriend te zien. Daar hoort bij, dat ik mijn mening over hem laat afhangen van mijn eigen ervaringen en niet die van een ander. Ik nam afscheid van Sven en Kim en inmiddels was het Elvis gelukt het stel pizza’s bij hem te laten eten.
Voordat ik het mysterie van Dohans Joop!-verzoek zou gaan oplossen, at ik bij het hotel (noedels leken wel erg veel op rijst, maar ik denk dat het bordje verkeerd stond…iets wat ik later regelmatig tegenkwam…daar gaat weer een ster van mijn 4 sterren hotel…). Toen ik de lift wilde nemen om de eau de toilette te halen, volgde ik een komisch schouwspel. Ik sta bij de lift met nog twee passagiers. De deur gaat open en een wat ouder stel blijkt al in de lift te staan. We staan op de onderste verdieping, maar ze stappen niet uit…naja zal wel. Het is een 4-persoons lift, dus stap ik niet in als de twee andere wachtenden zich bij het stel voegen. De lift gaat omhoog tot de bovenste verdieping en komt uiteindelijk weer bij mij uit. De deur gaat open en…daar staat het stel weer! Zijn die soms aan joyliften? Ik stap erbij en ze biechten mij op dat de deur niet opengaat als ze op de vijfde verdieping stoppen. Gelukkig kende ik de remedie…op 5 drukken als die daar stopt en niet opent. Heb ik hen tijdens hun vakantie toch weer een aantal vlieguren bespaard!
Met het Joop!-flesje op zak loop ik langs Joop en vertel ik hem van Dohans verzoek. Blijkt dat Joop ook wel oren heeft naar deze geur! Vooral natuurlijk vanwege zij naam op het flesje. Ik had met de gedachte gespeeld dat Dohan het misschien aan Joop wilde geven, maar dat wist ik niet zeker. Ik vertelde Joop dat Dohan het nu eenmal eerst gevraagd had en ik het niet aan hem kon geven. Het leek wel even alsof ik weer op het schoolplein van mijn oude basisschool stond…
Dohans Openbaring: Een dag geleden kon hij mij al van 20 meter afstand ruiken. Direct herkende hij de geur van zijn favoriete eau de toilette. En dat het de echte versie was, niet het aangelengde vruchtensapje in mooie flesjes, die je hier in de stad voor een dadel en een ei kon kopen. Hij moest en zou het van me overkopen. Hij wilde dat ik schatte hoeveel het ongeveer waard was. Aangezien het een klein flesje was en inmiddels half leeg, schatte ik de waarde op zo een 15 euro. Hij bleek dat best veel te vinden, maar accepteerde het als de prijs in Nederland van een echte eau de toilette. Nu had ik ineens een rekening bij deze supermarkt. Islamitisch bankieren op zijn best! Telkens als ik iets kwam kopen, daalde mijn beginsaldo van 15 euro om ooit de 0 te bereiken en dan de rekening aan te dragen voor een opzeggingsprocedure. Hij zou nadenken over mijn verzoek om het lege flesje aan Joop te geven. Dan kon die het vullen met het plaatselijke nepspul, maar had hij wel zijn kleine marketinggimmick.
Terug bij Joop vertelde hij mij zonder dat ik hem erom verzocht van Sven en Kims avontuur met de politie. Zijn verhaal kwam volledig met dat van het stel overeen en hij zat met de hele kwestie erg in zijn maag. Verwijzend naar de garantie gaf ik aan dat hij eigenlijk het hele boetebedrag aan hen had moeten teruggeven. Maar Joop had het geld gewoon niet. Ik stelde voor dat hij hen dan een gratis tour zou aanbieden en dat zou hij dan ook doen als hij ze weer zag. Hij ging ervan uit dat ze die avond nog wel zouden langskomen, maar ik wist dat het wat Sven en al helemaal Kim betrof over was met hun goede relatie met Joop.
Maar het werd al gauw wat gezelliger. Twee jonge Nederlandse stellen kwamen bij Joop aan tafel zitten. Ik raakte vooral in gesprek met Joop (nog een Joop!) en zijn vriendin Rozemarijn. Terwijl wij nog eens probeerden de waterpijp en een goede chocoladetabak met elkaar in harmonie te brengen, bleek dat het stel uit A’dam kwam en Joop daar taxichauffeur is. Althans…hij mag eigenlijk geen taxi rijden. Daar is namelijk een bewijs van goed gedrag voor nodig en dat lukt niet met het strafblad van jeugdcriminaliteiten dat Joop zich enkele jaren geleden op zijn nek had gehaald. Dus zit hij voorlopig nog als monteur in de garage, met af en toe een ritje, tot zijn strafblad voldoende verjaard is voor zijn vereiste bewijsje. Toch was het een vrolijke jongen met een erg gulle lach EN hij kreeg de waterpijp perfect aan de praat. ‘Daar had hij ervaring in’. Enorme rookwolken uitstotend hebben we daar allemaal nog tot een uur of 12 lopen kletsen.
Tour-Joop was nog steeds een beetje chagrijnig over de aanvaring met Sven en Kim die dag dus vatte hij het plan op om de winkel te sluiten en op zijn scooter soep te gaan eten. Terwijl ik Joop op zoveel mogelijk aanstormende gemotoriseerde gevaren probeerde te wijzen, legde hij mij al scooterend uit dat de soep die we gingen eten echt de standaardsoep voor de plaatselijke Turken is. Heel goedkoop en bij dit restaurant 24 uur per dag te verkrijgen. Het heette dan ook niet voor niets Gunaydin (Goedemorgen). Helaas was deze Turkse favoriete soep zeer onsmakelijk. Een kalfsvleessoep van slachtafval, met huid, tong, hersens enz. Gekookt kalfsvlees heeft een smaak die mij niet bepaald aanstaat. Toch at ik hem op…ik kon Joop toch niet laten merken dat ik zijn lievelingskostje afkeurde!
Joop gaf mij iets meer inzicht in hoe de tours-branche hier in elkaar zat. Al die winkeltjes langs de kant zijn apart en hebben hun eigen baas. Deze winkels nemen hun tours af van gespecialiseerde aanbieders. Per soort tour zijn er een aantal en ze doen altijd alleen dat type tour. Bouttouraanbieders zijn er wel vijftig of meer, Jeep Safari kent slechts een stuk of vijf aanbieders. Ergens had ik verwacht dat het al wat meer gecentraliseerd zou zijn met grotere ketens.
Joop zou gaan slapen en aangezien ik al halverwege de haven en mijn hotel was, ging ik naar deze haven om wat te dansen. Bijna aangekomen klampte een bejaarde bedelende vrouw mij aan en gebaarde, met de bij elkaar gevoegde vingers van haar rechterhand voor haar mond, eten nodig te hebben. Ik was niet direct van plan om haar 50 lira te geven (helaas alleen groot briefgeld op zak) en gaf haar dan maar een stel sigaretten. Dat bracht mij op een idee…ik liep naar de eerste de beste supermarkt, sloeg mijn briefje van 50 kapot met een pakje sigaretten en liep naar haar terug om haar iets toe te stoppen. Daarop haalde ze haar islamitisch equivalent van een rozenkrans tevoorschijn en gebaarde voor mij te zullen bidden. Een goede ruil lijkt mij!
Uiteindelijk belande ik in disco Bellman en onderbrak mijn uitgelaten dansen alleen met de aanschaf van een 2e Red Bull. Het was goed te zien dat er deze keer meer van dit type doordansers aanwezig waren. En toen om 3 uur de muziek uit ging, zochten wij elkaar even op om elkaar met onze prestatie te feliciteren. Een van hen bood mij aan met hem te gaan raften aangezien hij instructeur was en dichtbij een goede rivier woonde in de buurt van Alanya. Maar in gedachten had ik al besloten inmiddels voldoende verplichtingen voor het verdere verloop van mijn vakantie aangegaan te zijn. Een laatste keer verzocht ik de barman om een stapeltje servetten om gutsend zweet aan banden te leggen (uit je dak gaan in de open lucht met de Turkse hitte eist zijn tol) en maakte mij op weg naar mijn hotel. Onderweg werd mij aangeboden: een viool-aubade in de vorm van ‘Kalinka’, rozen van kleintjes die nog steeds niet in bed lagen, diverse drugs en ‘mooie en lieve Turkse meisjes’. Helaas geen aanbiedingen van wapens gehad, anders had ik het nachtje Guns ’n Roses: Sex, Drugs and Russian Rock ’n Roll gedoopt.
In het hotel aangekomen raakte ik nog kort in gesprek met een viertal hotelgasten, waar een Duitse homofiel net uitlegde hoe hij achter zijn geaardheid kwam (kwam per ongeluk als ober terecht in een homocafe, besefte pas bij een aanbod dat de woorden slagroom en likken behelsde wat voor een cafe het was, bleef er werken enz. enz.). Zijn vriendje heet trouwens Steve…bij ons afscheid wees hij mij erop dat ik een vlek sperma op mijn borst had. Dat was echter het laatste droge stukje van mijn lichtblauwe shirt, dat voor de rest door danszweet een stuk donkerder was geraakt. Toen hij uiteindelijk voor de grap aankondigde mij misschien te volgen naar mijn kamer, gaf ik aan dat dat weinig zin had aangezien ik de dag erna naar een andere kamer zou verhuizen én de minibar hier geen slagroom bevatte!
Mijn nachtrust begon, terwijl die van de Moskeezanger blijkbaar zojuist was afgelopen…
Click here to add text.
